Seyit Muhammed Rezevî’nin [1] kendisinden şöyle işittim:

” Vaktiyle dayım merhum Mirza İbrahim Mahallatî şiddetli bir hastalığa yakalanmıştı.Öyle ki doktorlar tedavisinden ümitlerini kesmişlerdi.Çok sevip saydığı merhum Şeyh Muhammed Cevad Bîdâbadî’nin de bu hastalıktan haberdar edilmesini istedi.Bu istek üzerine İsfahan’a telgraf çekerek merhum Bîdâbadî’yi dayımın hastalığından haberdar ettik.” Hemen iki yüz tümen sadaka verin; Allah şifasını inayet edecektir!” diye cevap yolladı.

Bu meblağ o dönemlerde oldukça yüksek bir meblağ idi.Buna rağmen bir yerlerden bulup fakirler arasında paylaştırdık.Kısa sürede Mirza şifa buldu.

Bir defasında Mirza MahallatÎ ağır bir hastalığa daha yakalanmıştı.Doktorlar onun için ümit yok dediler.Ben ilk önce merhum Bîdâbadî’yi telgrafla haberdar ettim.Telgrafın cevabını talep etmeme rağmen bir cevap alamadım.Nihayet Mirza Mahallatî o hastalık yüzünden vefat etti.Ben, merhumun neden cevap vermediğini anlamıştım.Çünkü Mirza’nın kesin eceli gelip çatmıştı.Artık sadaka vermenin ölümüne faydası yoktu.”

Bu öyküden iki ders çıkarmak mümkündür:

1- Sadaka vererek hastanın iyileşmesi çabuklaştırılabilir; hatta daha da öteye, ölümü geciktirilebilir.

Sadakanın hastalara şifa olduğuna, ölümü geciktirdiğine, ömrü uzattığına ve yetmiş belayı def ettiğine dair Ehlibeyt’ten (as) birçok hadis naklolunmuş, bu alanda yine birçok öykü nakledilmiştir.Tüm bunları bu kitaba sığdırmak mümkün değildir.Bu konuda bilgi edinmek isteyenler, merhum Tuveyserkanî ve merhum Nurî’nin Leali’l-ahbar ve Kelime-i Tayyibe adlı eserlerine müraccat edebilirler.

2-Kesin ecel gelip çattığında şahsın yaşaması hikmete muhalif olur.Bu durumda her ne kadar dini ve dünyevi yararları olsa da, dua ve sadaka etkisini kaybeder.