Her zaman ki gibi kapıyı çarpıp çıktı evden. Yolda söylene söylene ilerliyordu. “Lanet olsun, her şeyin sebebi sensin bu kadar geri kafalı olmak zorunda mıydın?”
Anlaşılan Gül yine annesiyle atışmıştı. Hatta atışmatan öte şiddetli bir tartışma yaşanmıştı evde.
Gül, akşam kuzeninde kalmak istediğini söylemiş, annesi de babasının izin vermeyeceğini anlatmaya çalışmıştı.
Gül 17 yaşında, oldukça asi bir kızdı.Buluğ çağının en sancılı dönemlerini yaşıyordu. Dolayısıyla her lafı tersten anlıyor, her şeye kızıyor ve burnunun dikine gidiyordu.Babasıyla arası pek iyi değildi.Bunun için ne söylenecekse, ne isteyecekse annesine iletirdi.
Annesi okul görmemiş, oldukça saf tabiri caizse melek gibi bir kadındı. Fakat Gül annesini hiç de öyle görmüyordu. Annesi okul görmemişti ama hayat tecrübesi olan bir kadındı.Yıllarca babasının kahrını çekmiş kendini ailesi için heba etmişti. Yaşlanmıştı artık o güzel yüreği Gül’ün bu hırçın hallerini kaldıramıyordu.
Aslında Gül annesini seviyordu ama bu sevgi yüreğinin en dip köşesinde kalmıştı bir türlü açığa çıkamıyordu. Hemen hemen hergün kavga ediyorlardı. Gül annesinin istemediği şeyleri yapmak istiyordu, annesi de kızını güzel güzel uyarmaya ve bunların olanaksız olduğunu anlatmaya çalışıyordu. Ama şeytan bir kere musallat olmuştu Gül’e. Her defasında annnesini üzüyor ve kalbini kırıyordu. Annesi yine de Gülistanımın en güzel Gül’ü diyordu Gül için.
Anne yüreği işte ne olursa olsun kızamıyordu.
Bir gün Gül’ün yakın arkadaşlarından birinin annesi vefat etti. Gül arkadaşını hiç yalnız bırakmamaya çalışıyordu. Arkadaşı annesinin ölümüyle birlikte sararıp solmaya başlamıştı. Gül bu durumdan çok etkilenmiş ve bir gece rüyasında annesinin öldüğünü, kendisinin ise ağlayarak secdede Allah’a yalvardığı gördü.”Allah’ım lütfen, yalvarırım, ne olur bana bir şans daha ver. Annemin kırdığım o kalbini düzeltmek istiyorum. Allah’ım ne olur Rabbim son bir şans!” diye yalvarıyordu. Birden çığlık çığlığa uyandı. Terden sırılsıklam olmuş hala ağlıyor buldu kendini. Göz yaşları durmuyordu. Hemen secdeye kapandı.Allah’a şükretti sadece bir rüya olduğu için.
Odasından çıkıp annesinin yanına gitti. Neyseki oda uyanmış kızına bakmak için geliyordu. Gül, hışımla sarıldı annesine. O pamuk yanaklarından öptü, öptü, ağladı. Annesi duruma bir anlam verememişti. “Kızım, Gül’üm ne oldu?” diye sorup duruyordu. Ama Gül’ün ağlamaktan konuşmaya takati kalmamıştı. Gül biraz sakinleşince annesine durumu anlattı ve defalarca aff diledi. Annesi kızını hasretle bastı bağrına; öptü, okşadı.. Neyseki daha geç olmadan Gül yaptığı hataların farkına varmıştı. Annesinin ne kadar değerli olduğunu anlamıştı. annesi de Allah’a şükrediyordu; kızını ona geri verdiği için. Çünkü hayattaki tek dayanağı Gül’dü. Diğer 4 evladı da gurbetteydi. Onlara olan hasretini Gül ile gidermeye çalışıyordu. Gül’ün şuan ki durumu annesini mutluluktan gözyaşlarına boğmuştu.
O günden sonra Gül; eskisi gibi olmaktan çıktı. Annesinin bir dediğini iki etmeyen, her fırsatta annesini ne kadar sevdiğini anlayan biri olmuştu Gül. Her şey çok geç olabilirdi. Gül’ün annesi ölebilir, Gül daha hiç bir şeyin farkına varamadan ömür boyu vicdan azabı ve pişmanlık duyabilirdi. Neyse ki Allah , O Erhamer Rahimin kullarına acıyandı.
Annelerimiz bu hayatta bizim için en değerli varlıklarımızdır. Ne olursa olsun, onları karşılıksız sevelim.
Kübra Aydın
