V - Y - Z Harfleri İle Başlayan Erkek Bebek İsimleri ve Anlamları Haberi | HaberGO.Com - Habere Giden Yolunuz

İsim	Anlamı	Kökeni
Vabil	İri damlalı yağmur.	Arapça
Vacib	1. Dini (şer'i) bakımdan terkedilmesi doğru ve uygun olmayan, kesinlik bakımından far	Arapça
Vacid	Yaratan, meydana çıkaran. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Vafi	Yeter, tam. Sözünde duran, sözünün eri.	Arapça
Vafid	Elçi, temsilci, rasul.	Arapça
Vafir	Çok, bol.	Arapça
Vahab	Bağışlayan, ihsan eden. Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır. "Abd" takısı	Arapça
Vahat	Çöl ortasında suyu ve yeşilliği olan yerler. Vahalar.	Arapça
Vahdeddin	Dinin tekliği, birliği. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Vahdet	1. Yalnızlık, teklik, birlik. 2. Allah'ı birlemek, şirkten uzaklaşmak. 3. Hakimiyet v	Arapça
Vahdi	Bir ve tek olmayla ilgili	Arapça
Vahib	Bağışlayan, bağışlayıcı. Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.	Arapça
Vahid	Bir, tek, yalnız. Allah'ın sıfatlarındandır. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kull	Arapça
Vahiddin	Tek din, dinin tekliği.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Vahit	Tek, bir	Arapça
Vaid	Birini iyiliğe sevk ve kötülükten uzaklaştırmak için korkutma, yıldırma.	Arapça
Vail	Sığınan, kurtulan. Sahabe adlarındandır: Vail b. Hucr.	Arapça
Vaiz	Dinsel öğütlerde bulunan kimse.	Arapça
Vaki	l.Vuku bulan, olan, düşen, olagelen, rastlayan. 2. Geçen, geçmiş olan.	Arapça
Vakıf	1. Bir şeyi elde eden, bir işten haberli olan. 2. Duran, ayakta duran. Arafat'ta vakf	Arapça
Vakkas	Okçu, savaşçı. Sahabe isimlerindendir.	Arapça
Vakur	Ağırbaşlı, temkinli.	Arapça
Valaşan	Şanı yüce, şanlı.	Farsça
Valek	Kurt anlamında kullanılmaktadır.	Pomakça
Vali	Bir vilayeti idare eden en büyük memur.	Arapça
Valih	Şaşakalmış, hayret etmiş, hayran.	Arapça
Vamık	1. Seven, aşık. 2. Vamık ile Azra öyküsünün erkek kahramanı.	Arapça
Varaka	1. Tek yaprak, tek kağıt. Yazılı kağıt. 2. İlk vahyin gelmesi üzerine Hz. Hatice'nin	Arapça
Varid	1. Gelen, vasıl olan, erişen. 2. Bir şey hakkında çıkan, söylenen.	Arapça
Varış	Zeka, anlayış, akıl.	Türkçe
Varol	Yaşa, uzun ve sağlıklı bir yaşamın olsun.	Türkçe
Vasfi	Vasıfla ilgili, vasfa ait. Nitelikli.	Arapça
Vasi	1. Vasiyeti yerine getiren, vesayeti yüklenen kimse, henüz reşid olmamış çocuğun işle	Arapça
Vasıf	1. Vasfeden, vasıflandıran. Bir kimse veya şeyi başkalarından ayıran kendine has hal,	Arapça
Vasık	Güvenilen, emin, mutemed. Abbasi halifelerinden birinin unvanı.	Arapça
Vasıl	Ulaşan, kavuşan, yetişen.	Arapça
Vassaf	Niteliklerini bildirerek anlatan ya da öven. Vassaf el-Hazrat. İranlı tarihçi, yazar.	Arapça
Vassal	1. Vasleden, ulaştıran, birleştiren. 2. Sayfalan yapışan, eski yazılı bir kitabın say	Arapça
Vatan	Yurt, ülke.	Arapça
Vazah	Beyaz, güzel yüzlü adam.	Arapça
Vecaheddin	Dinin yüceliği, onuru. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Vecdet	Zenginlik, varsallık.	Arapça
Vecdi	Coşkunlukla ilgili, coşkunlukla oluşan.	Arapça
Vechi	Yüzle ilgili, yüze ait.	Arapça
Vecid	1. Bir şeyin güzelliği karşısında kendini kaybedecek dereceye gelmek, coşkulanmak. 2.	Arapça
Vecih	1. Yüz, çehre. 2. Tarz, üslup. 3. Sebeb, vesile.	Arapça
Vecihi	1. Güzellik, hoşluk, uygunlukla ilgili.2. Bir kavmin önderi, şeref ve mevki sahibi. V	Arapça
Veciz	Kısa, derli toplu.	Arapça
Vedat	Sevgi, dostluk.	Arapça
Vedi	Başkasının malını saklamakla görevli kimse.	Arapça
Vedid	Dost, sevgisi çok olan. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Vedud	1. Çok muhabbetli, çok şefkatli. 2. Allah'ın isimlerinden. İyi kullarını sevip onlara	Arapça
Vefa	1. Sözünü yerine getirme, sözünde durma, borcunu ödeme. 2. Sevgi, dostluk ve bağlılık	Arapça
Vefai	Vefa ile ilgili.	Türkçe
Vefi	1. Vefalı, bağlı. 2. Tam, mükemmel, eksiksiz.	Arapça
Vefik	Uygun, muvafık, arkadaş, yoldaş, aynı fikirde olan. Ahmed Vefik Paşa.	Arapça
Vefir	Çok, bol.	Arapça
Vehb	Bağışlama, bağış, vergi. Vehb b. Münebbih: Kitabü'l-Kader'in müellifi.Türk dil kuralı	Arapça
Vehbi	Allah'ın ihsanı sonucu olan. Allah vergisi, fıtri.	Arapça
Vehhab	Çok hibe eden, bağışlayan. Sayısız nimetler veren yüce Allah. Bu isim Esmau'l-Hüsna'd	Arapça
Vehhac	Çok parıltı. Çok alevli.	Arapça
Vekil	1. Başkasının yerine ve adına hareket eden veya konuşan. 2. Asıl vazifelinin yerine ç	Arapça
Vekkad	Parlak, aydınlık, ışıklı.	Arapça
Vela	Yakınlık, sahiplik. Efendisinin, azat ettiği köle ve cariyesi ile olan münasebeti ve	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Veli	1. Çocuğun bakımı ve idaresi üzerinde olan, hal ve hareketlerinden sorumlu bulunan ki	Arapça
Velican	Candan, dost, yakın.	Arapça
Velid	Yeni doğmuş çocuk. Erkek çocuk, köle. Sahabe isimlerindendir.	Arapça
Veliyüddin	Dinin sahibi. Dinin dostu.	Arapça
Veliyullah	Allah'ın sevgili kulu. Allah'a teslim olmuş, onun hakimiyet ve sultasının dışında hak	Arapça
Velu	Bir şeye fazla düşkün olan.	Arapça
Vemiz	Bulut arasından görünen ışık.	Arapça
Verdi	Güle ait, gül ile ilgili.	Arapça
Verka	1. Yabani güvercin, üveyik. 2. Açık, boz renk.	Arapça
Verrak	Kağıtçı. Ünlü Arap kelam bilgini: Ebu İsa Muhammed b. Harun el-Verrak.	Arapça
Vesik	Çok sağlam, güçlü.	Arapça
Vesim	Güzel yüzlü.	Arapça
Veyis	Yoksulluk, muhtaçlık.	Türkçe
Veysel	Aslı Üveys'tir. Kurt anlamında. Veysel Karanı: Raşid halifeler döneminde Şam'dan Medi	Arapça
Veysi	Yoksul, muhtaç. Veysi: Türk şair, yazar (Üsküp 1625).	Arapça
Vezir	Osmanlı devletinde, askeri ve idari en yüksek derece olan vezirlik rütbesinde olan ki	Arapça
Vidad	Sevme, sevgi. Dostluk.	Arapça
Visali	Kavuşma, ulaşma ile ilgili.	Arapça
Visam	Damgalı, nişanlı.	Arapça
Volkan	Yanardağ, burkan.	Fransızca
Vural	Vur al.	Türkçe
Vuralhan	Vural han.	Türkçe
Vurgun	Birine aşık, tutkun.	Türkçe
Vusta	1. Orta, ortada bulunan, arada olan, iç. 2. Orta parmak.	Arapça
Welat	Devrim.	Kürtçe
Yaban	1. Yabancı. 2. Issız kır, ova, çöl, sahra. 3. Dışarı, başka ülke, gurbet. 4. Ekin tar	Farsça
Yabar	Güzel koku, misk.	Türkçe
Yabgu	Eski Türk devletlerinde "hükümdar" anlamında kullanılan bir unvan.	Türkçe
Yafes	Hz. Nuh (a.s.)'un üçüncü oğlu. Tufandan sonra Hazar denizinin kuzeyine yerleşmiştir.	Arapça
Yağın	1. Yağmur. 2. Düşman yağı. 3. Yiğit. 4. Arka, sırt.	Türkçe
Yağınalp	(bkz. Yağın).	Türkçe
Yağız	1. Esmer. 2. Doru. 3. Yiğit.	Türkçe
Yağızalp	Esmer, güçlü yiğit.	Türkçe
Yağızbay	Esmer kimse.	Türkçe
Yağızer	Esmer kimse.	Türkçe
Yağızhan	1. Esmer hükümdar. 2. Yeğni, katı, cesur han.	Türkçe
Yağızkan	Asil, soylu kan.	Türkçe
Yağızkurt	Esmer, güçlü, kuvvetli kimse.	Türkçe
Yağıztekin	Esmer, güçlü, erkek.	Türkçe
Yağmurca	Bir tür geyik. Dağ keçisi.	Türkçe
Yahşi	1. İyi, güzel, çok güzel. 2. Yiğit, yakışıklı. 3. Toy, deneyimsiz genç.	Türkçe
Yahşibay	İyi tanınan, saygın kimse.	Türkçe
Yahşihan	Genç, güzel hükümdar.	Türkçe
Yahya	'Allah lütufkardır" anlamında. Kur'an-ı Kerim'de 5 yerde ismi geçen ve Zekeriyya (a.s	İbranice
Yaktın	Kabak. Kavun, karvpuz, hıyar gibi toprakta uzanıp, yetişen bitki.	Farsça
Yakub	1. Erkek keklik. 2. İbranice, "Takib eden, izleyen". -Hz. Yusuf (a.s.)'un babası ve K	Arapça
Yakup	Bir peygamber adı	Arapça
Yakzan	Uyanık, gözü açık.	Arapça
Yalabuk	1. Güzel, yakışıklı, sevimli. 2. Parlak, ışıltılı. Şimşek. 3. Çevik, atik, işgüzar. 4	Türkçe
Yalap	1. Parıltı. 2. İvedi, hızlı, çabuk. 3. San renkli bir kuş. 4. Şimşek.	Türkçe

İsim	Anlamı	Kökeni
Yalavac	Peygamber, elçi.	Türkçe
Yalaz	1. Alev. 2. Bayrak.	Türkçe
Yalazabey	Ateş gibi.	Türkçe
Yalazalp	Alev gibi parlak yiğit.	Türkçe
Yalçın	1. Sarp. 2. Düz kaygan. 3. Parlak, cilalı.	Türkçe
Yalçıner	(bkz. Yalçın). Çetin, sert ve yiğit.	Türkçe
Yalçınkaya	bkz. Yalçın.	Türkçe
Yalçuk	1. Parlak, parlayan. 2. Elçi.	Türkçe
Yaldırak	Ak, parlak, ışıltılı.	Türkçe
Yalgın	1. Serap, ılgın. 2. Alev.	Türkçe
Yalım	1. Alev, ateş. 2. Kılıç, bıçak vb. kesici yüzü. 3. Kaya. Sarp yer, uçurum. 4. Şimşek.	Türkçe
Yalınalp	(bkz. Yalın).	Türkçe
Yalınç	Karışık olmayan, sade, yalın, yapılması ve anlaşılması kolay olan.	Türkçe
Yalkı	1. Yalın, tek. 2. Işın.	Türkçe
Yalkın	(bkz. Yalgın).	Türkçe
Yalman	1. Kılıç, kama, bıçak, mızrak'ın ağzı veya ucu. 2. Sarp, dik. Eğik, eğinik.	Türkçe
Yaltır	Parlak, parlayan.	Türkçe
Yaltırak	1. Işık, parıltı. 2. Kuyruklu yıldız.	Türkçe
Yaltıray	(bkz. Yaltır). Ayın ışıltısı.	Türkçe
Yalvaç	(bkz. Yalavaç).	Türkçe
Yamaç	1. Dağın ya da tepenin herhangi bir yanı. Karşı. Yan. 2. Yakın. 3. Bedel, karşılık.	Türkçe
Yaman	1. Kötü, korkulan, şiddetli. 2. Cesur, güçlü. 3. İşbilir, kurnaz, becerikli.	Türkçe
Yamaner	Güçlü, cesur erkek.	Türkçe
Yamanöz	Özü güçlü olan.	Türkçe
Yanaç	Yön, taraf.	Türkçe
Yanal	1. Yanda olan, yana düşen. 2. Alaca, değişik renkli. 3. Kırmızı pembe. 4. Nehir yatağ	Türkçe
Yanar	1. Parlayan, parıldayan. 2. Kaplıca. 3. Aralık ve Ocak ayı.	Türkçe
Yanık	1. Yanmış olan, esmer. 2. Duygulu, dokunaklı. 3. Kavruk, gelişmemiş. 4. Aşık.	Türkçe
Yanıker	Aşık, vurgun kimse.	Türkçe
Yaren	Arkadaş, dost, yakın dost.	Farsça
Yarkaya	Sarp, uçurumlu kaya.	Türkçe
Yarkın	Şimşek, ışık, ışıklı.	Türkçe
Yarlık	1. Buyruk, ferman. Yasa, kanun. 2. Yoksul, acınan. 3. Bağış, lütuf.	Türkçe
Yaruk	Işık, aydınlık, parlaklık, parıltı.	Türkçe
Yasa	Sevinç memnuniyet, beğenme ve alkış ifade eder; yaşasın, ömrü çok olsun, aferin.	Türkçe
Yasan	1. Tertip, düzen. 2. İmge, belirti. 3. Bir işi yapma isteği, karar. 4. Öngörü. 5. Bas	Türkçe
Yasavul	1. Koruyucu muhafız. 2. İlhanlılar devrinde ordu müfettişliği yapan kimse. 3. Jandarm	Türkçe
Yaser	Bolluk, varlık, zenginlik, varlıklılık.	Arapça
Yaşık	Işık, parıltı, parlaklık.	Türkçe
Yaşıl	1. Yeşil. 2. Erkek ördek.	Türkçe
Yasin	Kur’an-ı Kerim’in 36. suresinin başlangıcı. Asıl manası bilinmemekle birl	Arapça
Yasir	Sol tarafa giden.	Osmanlıca
Yasun	1. Tarz, üslup, töre. 2. Doğa, tabiat.	Türkçe
Yatman	Boyun eğen, uysal, yumuşak başlı kimse.	Türkçe
Yatuk	1. Kanun, santur vb. sazların genel adı. 2. Saklanan kullanılmayan şey. 3. Tembel.	Türkçe
Yaver	Yardımcı.	Farsça
Yaveş	1. Ağırbaşlı, yumuşak huylu, sakin. 2. Şefkatli, sevecen.	Türkçe
Yavuz	1. Yaman güçlü, güzel. 2. Sert, şiddetli, çetin, keskin. 3. Fevkalade, ala, müstesna.	Türkçe
Yavuzalp	(bkz. Yavuz). Çetin ve mücadeleci yiğit.	Türkçe
Yavuzay	(bkz. Yavuz). Ayın en güzel hali.	Türkçe

İsim	Anlamı	Kökeni
Yavuzcan	Güçlü kişiliği olan, kimse.	Türkçe
Yavuzer	Cesur, güçlü erkek.	Türkçe
Yavuzhan	Güçlü hükümdar, hakan.	Türkçe
Yay	1. Ok atmaya yarayan, iki ucu arasına kiriş gerilmiş eğri ağaç ya da metal çubuk. 2.	Türkçe
Yayalp	(bkz. Yay). -Sportmen.	Türkçe
Yaybüke	(bkz. Yay).	Türkçe
Yaygır	Gökkuşağı.	Türkçe
Yazgan	Yazan, yazar.	Türkçe
Yazganalp	(bkz. Yazgan).	Türkçe
Yazır	Oğuzların, Bozok kolunun Ayhan soyundan gelen bir Türkmen boyunun adı.	Türkçe
Yedier	(bkz. Yediger).	Türkçe
Yediger	Büyük ayı takım yıldızı.	Türkçe
Yegan	Tekler, birler.	Farsça
Yeğin	1. Zorlu, katı, şiddetli. 2. Baskın, üstün. Yiğit, güçlü, çalışkan. 3. Bereketli, bol	Türkçe
Yeğiner	(bkz. Yeğin).	Türkçe
Yeğrek	1. İyilik sever. 2. Güzel. 3. Fazla, çok.	Türkçe
Yehud	Yahudi, Hz. Ya'kub'un oğlu Yahuda soyundan gelenler, İsrailoğulları.	Arapça
Yehuda	Hz. Ya'kub'un on iki oğlunun en büyüğü.	Arapça
Yekru	1. Bir yüzlü, iki yüzlü olmayan. 2. Güvenilir dost.	Farsça
Yekser	1. Yalnız başına. 2. Bir baştan bir başa. 3. Ansızın, nagehan.	Farsça
Yekta	1. Tek, yalnız. 2. Eşsiz, benzersiz.	Farsça
Yelal	Rüzgar, yel, esinti.	Türkçe
Yeldan	Hızlı, süratli.	Türkçe
Yelen	1. Arzu, istek. 2. Fırtına.	Türkçe
Yeler	Yel gibi hızlı, çabuk kimse.	Türkçe
Yelesen	Yel gibi hızlı, çabuk.	Türkçe
Yelmen	Aceleci, hızlı davranan, canı tez kimse.	Türkçe
Yeltekin	(bkz.Yeler).	Türkçe
Yenal	Galip gelmek, zafer kazanmaktan emir.	Türkçe
Yengi	Zafer, utku, yenme, alt etme.	Türkçe
Yenisey	Eski SSCB'de 3800 km uzunluğundaki ırmak.	Türkçe
Yergin	Hüzünlü, tasalı, kaygılı.	Türkçe
Yerhum	Erkek kartal.	Arapça
Yertan	Güneşin ilk ışıklan.	Türkçe
Yesar	1. Varlık, zenginlik. 2. Sol, sol tarafı.	Arapça
Yesari	1. Sol, solla ilgili, sol tarafa ait. 2. Zenginlikle ilgili.	Arapça
Yesügey	Cengiz Han'ın babası, Kubilay Han'ın kardeşi olan TürkMoğol hükümdarı.	Türkçe
Yetener	Olgun erkek.	Türkçe
Yetik	1. Yetişmiş, erişmiş, büyümüş. Bilgili, olgun. 2. Güç işleri başaran, becerikli. 3. D	Türkçe
Yetkiner	Olgun, kişilikli bilge.	Türkçe
Yezdan	1. Zerdüştlerin iyilik tanrısı. 2. Allah. İsim olarak kullanılmaz.	Farsça
Yezdanşer	Alahın arslanı, savaşçı kral.	Kürtçe
Yezid	Emevi halifesi Muaviye'nin 3. oğlu.	Arapça
Yıbar	Misk, amber, güzel koku.	Türkçe
Yiğit	1. Güçlü, yürekli, kahraman, alp 2. Delikanlı, genç, erkek. 3. Gözüpek, düşüncelerini	Türkçe
Yiğitcan	Güçlü, korkusuz, kahraman.	Türkçe
Yiğiter	(bkz. Yiğit-can).	Türkçe
Yiğithan	Yiğit, cesur hakan.	Türkçe
Yiğitkan	Güçlü, cesur soydan gelen.	Türkçe
Yıldır	Parlak, parlayan, ışıklı ışık.	Türkçe

İsim	Anlamı	Kökeni
Yıldıralp	(bkz. Yıldır).	Türkçe
Yıldıran	Parlayan, ışıldayan, ışık saçan.	Türkçe
Yıldıray	Parlak, ışık saçan ay.	Türkçe
Yıldırım	1. Büyük ışık parlaması ve gök gürültüsüyle ortaya çıkan bulutlar arasında veya bulut	Türkçe
Yıldızhan	Yıldızların hakanı.	Türkçe
Yılhan	Yıl han.	Türkçe
Yılkan	Yıl kan.	Türkçe
Yılma	Vazgeçme, korkma, doğru yoldan yürümekten ayrılma, yılma.	Türkçe
Yılmaz	Yılmayan, bıkmayan, azimli, sebatlı.	Türkçe
Yoğun	1. Oylumuna oranla ağırlığı çok olan. 2. Dolu, sık. 3. Kalabalık. 4. İri, kaba, kalın	Türkçe
Yoğunay	(bkz. Yoğun).	Türkçe
Yolaç	Yol gösteren, kılavuz.	Türkçe
Yoldaş	Arkadaş, aynı yolun yolcusu olan.	Türkçe
Yönal	Yönünü, cepheni al.	Türkçe
Yöner	(bkz. Yönal).	Türkçe
Yönet	1. Uygun, doğru. 2. İyi, güzel. 3. Uysal. 4. Becerikli, yatkın. 5. Biçim, tarz, usul.	Türkçe
Yoruç	Komutan, kumandan.	Türkçe
Yörük	1. Göçebe. 2. Çabuk yürüyen, hızlı. 3. Hayvancılıkla geçinen göçebe Oğuz Türkleri.	Türkçe
Yücealp	Büyük, ulu yiğit.	Türkçe
Yücelen	Yükselen, yüce bir duruma gelen, ilerleyen.	Türkçe
Yücesan	Saygın bir adı olan.	Türkçe
Yücesoy	Saygın, ulu, soylu.	Türkçe
Yücetekin	(bkz. Yüce).	Türkçe
Yümin	1. Uğur, mutluluk. 2. Bereket.	Arapça
Yümni	1. Uğurlu, becerikli. İşi sağ eliyle gören. Kıyamet gününde kitabını sağ tarafından a	Arapça
Yunus	1. Ilık ve sıcak denizlerde yaşayan, memeli hayvan. 2. Bir takım yıldızın adı. 3. Uzu	Arapça
Yura	Dağ sırtı.	Türkçe
Yurdaer	Yurdu için doğmuş kimse.	Türkçe
Yurdakul	Yurdu için canını veren	Türkçe
Yurdcan	Yurda canlılık veren.	Türkçe
Yurt	1. At, kısrak. At sürüsü. 2. Orman.	Türkçe
Yurtsever	(bkz. Yurtseven).	Türkçe
Yürük	(bkz. Yörük). 1. Çabuk ve hızlı yürüyen. 2. Tarihte yeniçerilere katılan yaya asker.	Türkçe
Yürüker	(bkz. Yürük).	Türkçe
Yuşa	Tarihlerde, Peygamber olduğu rivayet edilen Yûşa b. Nün.	Türkçe
Yüsr	1. Kolaylık, rahat. 2. Zenginlik.	Arapça
Yusuf	1. Hz. Ya'kub (a.s.)'un oğlu olan peygamber Hz. Yusuf. 2. İbranice; inleyen, ah eden,	Arapça
Yüzüak	Dürüst, namuslu, doğru, suçsuz kimse.	Türkçe
Zabit	1. Askere kumanda eden rütbeli asker. 2. Ticaret gemilerinden, geminin hareketini yön	Arapça
Zade	1. Evlat, oğul. 2. Dürüst, doğru adam.	Farsça
Zafir	Zafer kazanan, üstün gelen.	Arapça
Zağnos	Bir tür doğan ' kuşu.	Türkçe
Zahid	Zühd sahibi, şüpheli şeyleri bile terkederek günahtan kaçan, Allah korkusuyla dünya n	Arapça
Zahir	Parlak, parlak yıldız. Allah'ın isimlerindendir. Kur'an-ı Kerim'de Hadid suresi 3. ay	Arapça
Zahit	Dince yasak olan şeylerden sakınan	Arapça
Zahrettin	Dinin zerresi, Dinin çekirdeği	Arapça
Zaid	Artan, artıran. -Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Zaik	Tad alan, tadıcı, tadan.	Arapça
Zaim	1. Kefil. 2. Prenses, şef.	Arapça
Zakir	Zikreden, ,anan. Allah'ı gerektiği gibi teşbih ve tehmid eden. Kur'an'ı öğüt verici,	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Zal	İran’da eskiden kalma mitolojik bir savaşçı. Aynı zamanda horoz ibiği anlamında	Farsça
Zamir	1. İç, yüz. 2. Yürek, vicdan. 3. Gönülde gizli olan sır. 4. Adın yerini tutan sözcük.	Arapça
Zarif	1. Nazik ve hoş konuşan, ince ve hoş tavırlı olan kimse, kibar. 2. İnceliği, latifliğ	Arapça
Zati	1. Kendiyle ilgili, kendine ait, özel. 2. Özle ilgili.	Arapça
Zayi	Kayıp, yitik.	Türkçe
Zebih	1. Kesilmiş veya kesilecek kurban. 2. Hz. İsmail ile Hz. Muhammed'in babası Hz. Abdul	Arapça
Zeheb	Altın. (bkz. Zer).	Arapça
Zekai	Zekayla ilgili, zekaya ait.	Arapça
Zekeriya	Kur'an-ı Kerim'de ismi geçen peygamberlerden biri.	Türkçe
Zeki	1. Zekalı çabuk anlayan ve kavrayan. 2. Zeka belirten.	Arapça
Zemin	1. Yer, yeryüzü. 2. Temel, dayanak. Konu, tema.	Farsça
Zerr	Karınca yumurtası. Ebu Zerr: Ashab-ı Kiram'da zühd ve takvaca meşhur bir zat.	Arapça
Zeval	1.Yerinden ayrılıp, gitme. 2. Zail olma, sona erme. 3. Güneşin başucunda bulunma zama	Arapça
Zevvak	1. Bir şeyi çok fazla tadan. 2. Bir şeyi çok fazla deneyen. 3. Bir şeyin çok fazla fa	Arapça
Zeycan	Candan, cana yakın.	Farsça
Zeyneddin	Dinin zineti, süsü.	Arapça
Zeynel	Zeynelabidin adından kısalmış ad.	Türkçe
Zeynelabidin	İbadet edenlerin süsü.	Arapça
Zeyni	Süsle, bezekle ilgili.	Arapça
Zeynullah	Allah'ın süsü.	Arapça
Zeynur	(bkz. Zinnur).	Arapça
Zeyrek	1. İlgi çekici. 2. Eli uz, usta. 3. Akıllı, zeki.	Türkçe
Zeyyat	Zeytinyağı, zeytinyağı yapan kimse.	Arapça
Zihni	Zihinle, akılla ilgili.	Arapça
Zikri	Anma ile ilgili.	Arapça
Zinnur	Nurlu, ışıklı, aydınlık.	Arapça
Zinnureyn	İki nur sahibi. Hz. Osman'a Hz. Muhammed (s.a.s)'in iki kızıyla evlendiği için bu ad	Arapça
Zivekar	Vekarlı. Vakar dolu. Vakar sahibi.	Arapça
Ziverbey	(bkz. Ziver).	Türkçe
Ziya	Aydınlık, parlaklık, nur, ışık.	Arapça
Ziyad	Fazlalık, çokluk. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır. Ziyat.	Türkçe
Ziyaeddin	Dinin ışığı, aydınlığı.	Arapça
Zobu	1. İri yarı, kadın, kaba. 2. Delikanlı. 3. Zor, sıkıntılı. 4. Eski vezir konaklarında	Türkçe
Zoral	Zor al.	Türkçe
Zorlu	1. Güzel, çok güzel, iyi. 2. Yakışıklı. 3. Güçlü, dayanıklı.4. Sert, keskin. 5. Yürek	Türkçe
Zübeyir	(bkz. Zübeyr).	Arapça
Zübeyr	Yazılı, küçük şey.	Arapça
Zühdi	(bkz. Zühdiye).	Arapça
Züheyr	1.Küçük çiçek, çiçekcik. 2. Banet Suad kasidesinin sahibi olan Ka'b'ın kendisi gibi ş	Arapça
Zuhuri	Orta oyununda komik rolünü yapan kimse.	Arapça
Zülfi	1. (bkz. Zülfıkar). 2. Kılıcın kabzasına iliştirilen süs.	Arapça
Zülfikar	1. Hz. Peygamberin Hz. Ali'ye hediye ettiği çatal ağızlı kılıç. 2. İki parçalı.	Arapça
Zülfü	Zülfikârla ilgili	Arapça
Zülfükar	Hz. Ali'nin ünlü çatal ağızlı kılıcı	Arapça
Zülkarneyn	1. İki boynuzlu anlamında. 2. Kur’an-ı Kerim’de adı geçen şahıs. 3. Büyük	Arapça
Zümer	1. Zümreler, gruplar. 2. Kur'an-ı Kerim'in 39. süresi.	Arapça