|
Bu Haber 02.01.2010 02:59:38
Eklenmiştir. 1455 Kez Okunmuştur. |
 |
T - U - Ü Harfleri İle Başlayan Erkek Bebek İsimleri ve Anlamları
|
BU HABERİ
BEĞEN VE
PAYLAŞ
|
|
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Taberi |
Büyük İslAm tarihçilerinden biri. |
Arapça |
| Tacal |
Üstün ol, baş ol. |
Türkçe |
| Tacaver |
Padişah, hükümdar. |
Farsça |
| Taceddin |
Dinin tacı. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır. |
Arapça |
| Tacettin |
Taca ait |
Arapça |
| Taci |
Taçla ilgili. |
Arapça |
| Tacik |
İran ve Türkistan'da yaşayan İran asıllı, Farsça konuşan halktan olan kimse. |
Farsça |
| Tacim |
Noktalama, noktalatma. |
Arapça |
| Tacir |
Ticareti meslek edinmiş olan, |
Arapça |
| Taçkın |
Gurur. |
Türkçe |
| Tafra |
1. Yukarıya sıçrama, atlama. 2. Yukarıdan atıp tutma, gururlu davranış. 3. İlmiyyede |
Arapça |
| Taftin |
Akıl erdirme, anlama, tefhim. |
Arapça |
| Tağalap |
Dağ alp. Dağ gibi güçlü, gösterişli, heybetli yiğit. |
Türkçe |
| Tağar |
Kapı, çanak, çömlek. |
Türkçe |
| Tağman |
Dağ gibi iriyarı, gösterişli. |
Türkçe |
| Taha |
Kur'an-ı Kerim'in 20. suresi. Hz. Ömer'e müslüman olmadan önce okunan ilk sure. Hz. Ö |
Arapça |
| Tahir |
1. Temiz, pak. 2. Türk musikisinde basit bir makam. 3. Her türlü günah ve ayıptan arı |
Arapça |
| Tahrim |
1. Haram kılma, kılınma. 2. Kur'an-ı Kerim'in 66. sûresi. |
Arapça |
| Tahsin |
Güzel bulma, beğenme. Aferin deme alkışlama. |
Arapça |
| Tahsir |
Hasret bırakma, bırakılma. Hasret etme, edilme. |
Arapça |
| Tahur |
Pek temiz, temizleyici. |
Arapça |
| Tahzir |
Yeşil renk verme. |
Arapça |
| Taib |
Tevbe eden. Günahlarından dolayı pişmanlık duyup Allah'tan af dileyen, müslüman.Türk |
Arapça |
| Taif |
Tavaf eden. Dönen, dolaşan. |
Arapça |
| Tail |
Fayda, yarar. |
Arapça |
| Tair |
Uçan, uçucu. |
Arapça |
| Takat |
Güç, kuvvet. |
Arapça |
| Takdir |
1. Beğenme, değer verme. 2. Allah'ın isteği, Allah'ın yazdığı. İnsan için tesbit edil |
Arapça |
| Taki |
Günahtan haramdan kaçınan, dinine bağlı. |
Arapça |
| Takiyyuddin |
Dinde muttaki, Allah'tan hakkıyla korkan kişi. |
Arapça |
| Takrin |
Beraber bulundurma, yaklaştırma. |
Arapça |
| Talac |
1. Ses, seda, çığlık. 2. Meşale. 3. Kavga. |
Farsça |
| Talaş |
1. Yelin kaldırdığı toz. Fırtına, kasırga. 2. Can sıkıntısı. 3. Köşe. 4. Oğuzların 24 |
Türkçe |
| Talay |
1. Deniz, büyük nehir, taloy. 2. Çok fazla. |
Türkçe |
| Talayer |
Deniz eri, denizci. |
Türkçe |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Talayhan |
– Denizlerin hakanı, hükümdarı. |
Türkçe |
| Talaykan |
Denizci kanı taşıyan. |
Türkçe |
| Talaykut |
Kutsal deniz. |
Türkçe |
| Talayman |
– Deniz adamı, denizci. |
Türkçe |
| Talaz |
Kasırga, fırtına. |
Türkçe |
| Talha |
1. Zamk ağacı. 2. Talha b. Ubeydullah. İslam dinini kabul eden ilk 10 kişiden biri, c |
Arapça |
| Talib |
1. Talep eden arayan, isteyen; istekli. 2. Alıcı müşteri. 3. Medrese talebesi, talebe |
Arapça |
| Talih |
Şans, talih, kader. |
Arapça |
| Talik |
1. Güleryüzlü. 2. Düzgün söz söyleyen. |
Arapça |
| Talip |
İstekli, isteyen, talep eden |
Türkçe |
| Talut |
Bakara suresinde İsrailoğulları hükümdarlığına Allah tarafından tayin edilen ve az bi |
İbranice |
| Taluy |
Deniz, okyanus, talay. |
Türkçe |
| Tamer |
Nitelikli, saygın kişi. |
Türkçe |
| Tamerk |
Güçlü, kuvvetli kimse. |
Türkçe |
| Tamerkin |
(bkz. Tamerk). |
Türkçe |
| Tamkoç |
Koç gibi güçlü. |
Türkçe |
| Tamkut |
Çok mutlu, talihli kimse. |
Türkçe |
| Tanaçan |
Sabah alacakaranlık. |
Türkçe |
| Tanak |
Garip, tuhaf, şaşırtıcı. |
Türkçe |
| Tanalp |
Aydın, bilge yiğit. |
Türkçe |
| Tanaltan |
Tan altan. |
Türkçe |
| Tanaltay |
Tan altay. |
Türkçe |
| Tanaydın |
Aydınlık şafak. |
Türkçe |
| Tanbay |
Tan bay. |
Türkçe |
| Tanbek |
Aydın bey. |
Türkçe |
| Tanberk |
1. Şafak çizgisi. 2. Parlayan şimşek.. |
Türkçe |
| Tanbey |
Şafak gibi aydınlık kimse. |
Türkçe |
| Tanbolat |
Tan renginde çelik. |
Türkçe |
| Tancan |
Önü aydınlık kimse. |
Türkçe |
| Tandoğan |
Ağaran şafak. |
Türkçe |
| Tandoğdu |
Tan vakti doğan kimseye verilen isim. |
Türkçe |
| Tandoruk |
Dorukların ilk ışıklarla aydınlanması. |
Türkçe |
| Taner |
(bkz. Tan). |
Türkçe |
| Tanfer |
Tan vaktinin yan aydınlığı. |
Türkçe-Farsça |
| Tangün |
Şafakla başlayan aydınlık gün. |
Türkçe |
| Tanın |
Herkesçe adın duyulsun, ünlen. |
Türkçe |
| Tanır |
Anımsar, bilir. Bilip ayıran, seçen. |
Türkçe |
| Tanırcan |
Cana yakın. Çabuk tanışıp yaklaşan. |
Türkçe |
| Tanırer |
(bkz. Tanır-can). |
Türkçe |
| Tanju |
Türk hükümdarlarına Çinliler tarafından verilen unvan. |
Türkçe |
| Tankan |
Şafak gibi aydınlık, temiz soydan gelen. |
Türkçe |
| Tankoç |
Tan koç. |
Türkçe |
| Tankut |
Kutlu, uğurlu sabah. |
Türkçe |
| Tanören |
Şafakta çalışan. |
Türkçe |
| Tanpınar |
Tan pınar. |
Türkçe |
| Tansan |
Tan gibi aydınlık, temiz adı olan. . |
Türkçe |
| Tanser |
Güne başlama. |
Arapça |
| Tansık |
1. İnsanın aklnının alamayacağı, şaşırtıcı, olağanüstü olayı mucize. 2. Özlem, hasret |
Türkçe |
| Tansoy |
Şafak gibi aydınlık soyu olan. |
Türkçe |
| Tanuğur |
Uğurlu, mübarek sabah vakti. |
Türkçe |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Tanver |
Şafak gibi ışık saç, aydınlat. |
Türkçe |
| Tanyol |
Şafak yolu, aydınlık yol. |
Türkçe |
| Tanyolaç |
Aydınlığa götüren, yol açan. |
Türkçe |
| Tapgaç |
Ünlü. Aziz. |
Türkçe |
| Tapık |
1. Saygı, hürmet. 2. İkram, hizmet. |
Türkçe |
| Taran |
1. Geniş alan. 2. İn. 3. Kuş ya da balık kümeleri. |
Türkçe |
| Tarancı |
Rençper, çiftçi. |
Türkçe |
| Tarhan |
1. Oğuzlarda demirci ve zanaatçı ustaları. 2. Esnaf temsilcileri. 3. Büyük toprak sah |
Türkçe |
| Tarık |
Sabah yıldızı, zühre, venüs, yol. Kur’an-ı Kerim’in 86.Suresi’nin a |
Arapça |
| Tarımer |
Tarımla uğraşan kimse. |
Türkçe |
| Tarkan |
1. İslam'dan önce Türklerin kullandığı, vekil, vezir, bey gibi unvan. 2. Ayrıcalıklı, |
Türkçe |
| Taşboğa |
Taş gibi sert, boğa gibi güçlü kimse. |
Türkçe |
| Taşcan |
Taş gibi sağlam kimse. |
Türkçe |
| Taşdemir |
Taş ve demir gibi güçlü, sağlıklı. |
Türkçe |
| Taşel |
Sağlam güçlü el. |
Türkçe |
| Taşer |
Sağlam güçlü kimse. |
Türkçe |
| Taşkan |
Sağlam, güçlü soydan gelen. |
Türkçe |
| Taşkın |
1. Taşmış halde bulunan. Coşkun. Aşırı. 2. Akarsuların yatağa sığmayacak miktarda su |
Türkçe |
| Taşkıner |
Coşkulu, coşkun kimse. |
Türkçe |
| Taştekin |
Emin, dayanılır, sağlam kişi. |
Türkçe |
| Tavgaç |
Çekicilik, cazibe. |
Türkçe |
| Tavil |
1. Uzun. Çok süren. 2. Aruzda bir ölçek. |
Arapça |
| Tayanç |
Sırdaş |
Bilinmiyor |
| Taybars |
Pars gibi güçlü tay (çocuk). |
Türkçe |
| Taycan |
Genç ve güçlü kimse. |
Türkçe |
| Tayfun |
Büyük okyanus ve Çin Denizi'nde görülen şiddetli fırtına. |
Türkçe |
| Tayfur |
1. Küçük bir kuş türü. 2. Tayfuriye tarikatını kuran Beyazıd Bestami Ebu Zeyd Tayfur' |
Arapça |
| Taygar |
Uçan uçucu. Gaza dönüşen. |
Arapça |
| Taygun |
Çocuk, torun. |
Türkçe |
| Tayguner |
Erkek torun |
Türkçe |
| Tayı |
Bir işi kendi isteğiyle yapan. |
Arapça |
| Taykara |
Esmer, ka-rayağız çocuk. |
Türkçe |
| Taykoç |
Tay koç. |
Türkçe |
| Taykurt |
Tay kurt. |
Türkçe |
| Taykut |
Kutlu uğurlu çocuk. |
Türkçe |
| Taylak |
1. Yeni doğmuş at yavrusu. Biniye gelmiş iki yaşında at yavrusu. Deve yavrusu. 2. Yar |
Türkçe |
| Tayman |
Genç, taze, toy kimse. |
Türkçe |
| Taymaz |
Düşmeyen, kaymayan, dengeli kimse. |
Türkçe |
| Tayuk |
İnce, kibar genç. |
Türkçe |
| Tayyar |
Uçan, uçucu |
Bilinmiyor |
| Tayyib |
1. İyi, hoş, güzel ala. 2. Helal, çok temiz. Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kull |
Arapça |
| Tayyip |
İyi, hoş, çok temiz |
Arapça |
| Tazim |
Ululama, büyük sayma. Saygı gösterme, ikram etme. |
Arapça |
| Teali |
Yükselme, ululanma. |
Arapça |
| Tebar |
Soy. |
Farsça |
| Teber |
Küçük balta. Dervişlerin kullandıkları uzun saplı küçük balta. Meşin kesmek için kull |
Farsça |
| Teberhun |
Kızıl söğüt, tarhun. |
Farsça |
| Tecelli |
1. Görünme, belirme. 2. Kader, talih. 3. Allah'ın lütfuna erişme. |
Arapça |
| Tecik |
Tutumlu, idareli tasarruflu. |
Türkçe |
| Tecimen |
Ticaret adamı, tüccar. 2. Tutumlu, idareli. |
Türkçe |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Tecimer |
Tüccar. |
Türkçe |
| Tecmil |
Süs, tezyin. |
Arapça |
| Tefhim |
Anlatma, bildirme. |
Arapça |
| Tehemten |
İri yan, boylu boslu yiğit. Eski İran kahramanı Zaloğlu Rüstem'in lakabı. |
Farsça |
| Tekalp |
Eşsiz, benzersiz yiğit. |
Türkçe |
| Tekay |
Eşsiz ay. |
Türkçe |
| Tekcan |
Çok değerli, eşsiz kimse. |
Türkçe |
| Tekdoğan |
Eşsiz, benzersiz doğmuş olan. |
Türkçe |
| Tekecan |
1. Mert, sözünde duran. Özü sağlam kimse. 2. Çayırlarda biten bir bitki. |
Türkçe |
| Tekin |
1. Boş, ıssız. 2. Sakin, rahat, uslu. İçinde kötülük bulunmayan. 3. Tek, eşsiz. 4. Uy |
Türkçe |
| Tekinalp |
Tek ve eşsiz yiğit. |
Türkçe |
| Tekinay |
Biricik ve hayırlı ay. |
Türkçe |
| Tekindağ |
– Uğurlu dağ. |
Türkçe |
| Tekinel |
Hayırlı el. |
Türkçe |
| Tekiner |
Tek, eşsiz ve hayırlı kimse. |
Türkçe |
| Tekinsoy |
İyi soydan gelen kimse. |
Türkçe |
| Tekmil |
Kemale erdirme. Bitirme, bitirilme, tamamlanma, tamamlama. Tam, eksiksizce, bütün, he |
Arapça |
| Tekrim |
Ululama, saygı gösterme. |
Arapça |
| Teksoy |
Eşsiz bir soydan gelen. |
Türkçe |
| Temcit |
1. Ululama, ağırlama. 2. Sabah ezanından sonra okunan, Allah'ın ululuğunu anlatan dua |
Arapça |
| Temdih |
Çok övme. |
Arapça |
| Temel |
1. Yapılardan toprak içinde kalan ve yapıya dayanak teşkil eden duvar ve taban kısıml |
Yunanca |
| Temim |
1. Nazar boncuğu, nazarlık. 2. Beşinci Fatımî halifesi el-Aziz'in kardeşinin adı. |
Arapça |
| Temircan |
Demir gibi sağlam kimse. |
Türkçe |
| Temirhan |
Demir gibi sağlam güçlü hükümdar. Timur han. |
Türkçe |
| Temirkut |
Demir gibi güçlü ve uğurlu. |
Türkçe |
| Temizalp |
1. İyi ahlaklı kimse. 2. Temiz yapılı ve yiğit. |
Türkçe |
| Temizcan |
İçi temiz olan kimse. |
Türkçe |
| Temizel |
Dürüst kimse. |
Türkçe |
| Temizer |
Dürüst kimse. |
Türkçe |
| Temizhan |
İyi vasıflı lider. |
Türkçe |
| Temizkal |
Her zaman doğru ve dürüst kal. |
Türkçe |
| Temizkan |
Temiz soydan gelen. |
Türkçe |
| Temizöz |
Özü temiz, dürüst olan. |
Türkçe |
| Temizsan |
Doğruluğu ve dürüstlüğüyle tanınan kimse. |
Türkçe |
| Temizsoy |
Temiz ve dürüst soydan gelen. |
Türkçe |
| Temren |
Ok, kargı gibi delici silahların ucundaki sivri demir. |
Türkçe |
| Temür |
Demir. |
Türkçe |
| Tendubay |
Yiğit, cesur erkek. |
Türkçe |
| Tengiz |
Deniz. |
Türkçe |
| Tengizalp |
Denizci yiğit. |
Türkçe |
| Tenşit |
Şenlendirme, keyiflendirme. |
Arapça |
| Tenvir |
Aydınlatma, ışıklandırma. |
Arapça |
| Tenzil |
İndirme, aşağı düşürme. Azar azar indirme (Kur'an'ın). |
Arapça |
| Teoman |
Hun imparatoru Mete'nin babası. |
Türkçe |
| Terakki |
İlerleme, yükselme, gelişme. |
Arapça |
| Terlan |
San renkli, büyük pençeli, kartala benzeyen bir kuş. |
Türkçe |
| Teşci |
Yüreklendirme. |
Arapça |
| Tesmi |
İşittirme, işittirilme, duyurma. |
Arapça |
| Tesmin |
1. Sekizleme, sekize çıkarma. 2. Paha biçme, biçtirme. |
Arapça |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Teşne |
Susamış. Çok istekli. |
Farsça |
| Tetiker |
Uyanık, çevik, becerikli kimse. |
Türkçe |
| Tevekkül |
Her şeyi Allah'a bırakarak, yargıya boyun eğme. |
Arapça |
| Tevfik |
1. Uydurma, uygun düşürme. 2. Başarıya ulaştırma. 3. Allah'ın yardımına kavuşma. |
Arapça |
| Tevhid |
1. Birkaç şeyi bir araya getirme. 2. Allah'ın birliğine inanma. Türk dil kuralına gör |
Arapça |
| Tevhiddin |
Dinin birliği, birleştiriciliği. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır. |
Arapça |
| Tevhit |
1. Allah’ın birliğine inanma, bir sayma, bir olarak bakma. 2. İsim, eskimiş |
Arapça |
| Tevil |
Durum, biçim. Süs. |
Arapça |
| Teymin |
"Uğurlu olsun" demek. |
Arapça |
| Teymullah |
Allah'a hizmet eden, itaat eden. |
Arapça |
| Tezal |
Çabuk ol. |
Türkçe |
| Tezalp |
Çabuk, hızlı yiğit. |
Türkçe |
| Tezer |
Çabuk hızlı, çevik kimse. |
Türkçe |
| Tezeren |
Çabuk ulaşan, erişen. |
Türkçe |
| Tezkan |
Kanı kaynayan, heyecanlı kimse. |
Türkçe |
| Tezveren |
Duyarlı, reaksiyoner. |
Türkçe |
| Tibet |
Çin'in batısında bağımsız bir bölge. |
Türkçe |
| Tigin |
(bkz. Tekin). |
Türkçe |
| Tilal |
Tepeler. |
Arapça |
| Tilmaç |
Dilmaç, çevirmen. |
Türkçe |
| Timuçin |
1. Moğol imparatorluğunun kurucusu Cengiz'in asıl adı. 2. Katı, sağlam demir. |
Türkçe |
| Timur |
1. Demir. 2. TürkMoğol imparatoru. |
Türkçe |
| Timurcan |
Demir gibi sağlam ve güçlü. |
Türkçe |
| Timurhan |
(bkz. Timur). |
Türkçe |
| Timurkan |
Demir gibi güçlü soydan gelen. |
Türkçe |
| Timuröz |
Özü demir gibi güçlü ve sağlam olan. |
Türkçe |
| Timurtaş |
1. Demir ve taş gibi güçlü ve sert olan. 2. Mardin Artuklular'ın 2. Emiri. |
Türkçe |
| Tınal |
Soluk al, yaşamını sürdür. |
Türkçe |
| Tınaz |
Ot ya da saman yığını. |
Türkçe |
| Tiner |
Sağlam, güçlü, canlı kimse. |
Türkçe |
| Tinkut |
Özü uğurlu, kutlu, şanslı kimse. |
Türkçe |
| Toğan |
Doğan, şahin. |
Türkçe |
| Tokal |
Erişkin, olgun. |
Türkçe |
| Tokalan |
Olgunlaşmış, erginleşmiş. |
Türkçe |
| Tokalp |
1. Doymuş aç olmayan kimse. 2. Kalın ve gür sese sahip. 3. Kibirli. |
Türkçe |
| Tokcan |
Gönlü tok olan. - |
Türkçe |
| Tokdemir |
– Sağlam demir. |
Türkçe |
| Tökel |
Çok. |
Türkçe |
| Toker |
Tok er. |
Türkçe |
| Tokgöz |
Aç gözlü olmayan. |
Türkçe |
| Tokhan |
Tok han. |
Türkçe |
| Tokkan |
Cömert soylu. |
Türkçe |
| Toköz |
Cömert ve kerem sahibi. |
Türkçe |
| Toktahan |
Yerleşik yaşayan han. |
Türkçe |
| Toktamış |
Bir yere yerleşmiş, oturmuş (kimse). Dinmiş, sakinleşmiş. |
Türkçe |
| Toktaş |
Tok taş. |
Türkçe |
| Toktimur |
Tok timur. |
Türkçe |
| Toktuğ |
Tok tuğ. |
Türkçe |
| Tokur |
Eski Türk erkek adlarından. |
Türkçe |
| Tokuş |
Savaş. |
Türkçe |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Tokuşhan |
Savaşçı lider, hakan. |
Türkçe |
| Tokuz |
1. Dokuz. 2. Kalın ve sık dokunmuş kumaş. |
Türkçe |
| Tokuzer |
Dokuz er. Dayanışmacı, tutkun yiğit. |
Türkçe |
| Tokuztuğ |
– Dokuz tuğ. |
Türkçe |
| Tokyay |
Tok yay. |
Türkçe |
| Tokyürek |
Yürekli, cesur. |
Türkçe |
| Tokyüz |
Tok yüz. |
Türkçe |
| Tolga |
Demir harp başlığı. Savaşçıların başlarına giydikleri demir başlık. Miğfer. |
Türkçe |
| Tolgahan |
Güçlü ve çevreli lider, han. |
Türkçe |
| Tolgan |
Dolanma, dolaşma. |
Türkçe |
| Tolgay |
Çevre, dolay. |
Türkçe |
| Tolgunay |
Dolunay. |
Türkçe |
| Tolun |
Dolun, bedir, ayın ondördü. |
Türkçe |
| Tolunbay |
Birikimli, kişiliği gelişmiş. |
Türkçe |
| Tomanbay |
Çağcıl erkek |
Türkçe |
| Tongal |
1. Zengin kimse. 2. Yaşlı erkek. |
Türkçe |
| Tongar |
1. Büyük, güçlü. 2. Yaşlı. |
Türkçe |
| Tonguç |
1. En büyük çocuk. 2. Bir tür kuş, baykuş. |
Türkçe |
| Topçam |
Top çam. |
Türkçe |
| Topdemir |
Top demir. |
Türkçe |
| Topel |
Top el. |
Türkçe |
| Toper |
Top er. |
Türkçe |
| Topuz |
1. Bir ucu top gibi olan silah. 2. Kısa boylu kimse. 3. Balyoz. |
Türkçe |
| Tor |
1. Toy, deneyimsiz. 2. Ürkek, çekingen, utangaç. 3. Mağrur, gururlu. 4. Fidan. 5. Tok |
Türkçe |
| Toralp |
Gururlu, yiğit. |
Türkçe |
| Toraman |
Güçlü kuvvetli. |
Türkçe |
| Toran |
1. Güçlü, kuvvetli, iri yan kimse. 2. Yiğit, kahraman. |
Türkçe |
| Torcan |
Çekingen, utangaç. |
Türkçe |
| Töregün |
Geleneksel, geleneğe uygun, gündemde. |
Türkçe |
| Törehan |
Görgülü er. |
Türkçe |
| Törel |
Töreye uygun olan, töre ile ilgili. |
Türkçe |
| Torgay |
Serçe, tarla kuşu. |
Türkçe |
| Torhan |
Gururlu hükümdar. |
Türkçe |
| Torkal |
Hep utangaç ve çekingen ol. |
Türkçe |
| Torkan |
Gururlu ve tok sözlü soydan gelen. |
Türkçe |
| Torlak |
1. Güzel, genç, yakışıklı. 2. İyi gelişmiş ağaç fidanı. |
Türkçe |
| Torumtay |
Yırtıcı bir kuş türü. |
Türkçe |
| Totuk |
Eski Türkler'de askeri vali. |
Türkçe |
| Toyboğa |
Genç boğa. |
Türkçe |
| Toycan |
Çok genç ve tecrübesiz. |
Türkçe |
| Toydemir |
Toy demir. |
Türkçe |
| Toydeniz |
Toy deniz. |
Türkçe |
| Toygar |
Tarla kuşu, turgay. |
Türkçe |
| Toygun |
1. Genç, delikanlı. 2. Çakırdoğan. |
Türkçe |
| Toyka |
Büyük, kalın sopa. |
Türkçe |
| Tozan |
1. İnce toz tanesi. 2. Tozu çok olan yer. 3. Kar fırtınası. |
Türkçe |
| Tozun |
Soylu, asil. |
Türkçe |
| Tufan |
1. Hz. Nuh zamanında Allah'ın kötülüğe sapmış insanları cezalandırmak için gönderdiği |
Arapça |
| Tufeyl |
Asalak, parazit. Sığıntı. İsim olarak kullanılmaz. |
Arapça |
| Tuğ |
Eskiden paşalara verilen at kılından yapılmış sorguç. |
Türkçe |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Tuğal |
Sancaktar. Tuğ taşıyan. |
Türkçe |
| Tuğalp |
Milli lider. |
Türkçe |
| Tuğaltan |
Tuğ altan. |
Türkçe |
| Tuğaltay |
Altay'a özgü, Altay simgesi. |
Türkçe |
| Tugay |
İki alaydan oluşan askeri birlik, liva. |
Türkçe |
| Tuğbay |
Eskiden tugay komutanlığı yapan albay. |
Türkçe |
| Tuğberk |
Göklerin Hakimi |
Türkçe |
| Tuğcan |
Tuğ ve Can kelimelerinin birleşiminden oluşmuş bir isimdir. |
Türkçe |
| Tuğcu |
At kılından yapılmış tuğlaları taşıyan kimse. |
Türkçe |
| Tuğkan |
Tuğ kan. |
Türkçe |
| Tuğkun |
İzinsiz yanına varılmayan varlıklı, saygın. |
Türkçe |
| Tuğlu |
1. Bayraklı, sancaklı. 2. Şımarık. |
Türkçe |
| Tuğra |
Osmanlı padişahlarının imza yerine kullandıkları özel biçimi olan simge. Mühür. |
Türkçe |
| Tuğrab |
Topraktan gelen |
Arapça |
| Tuğrahan |
Bir ve Tek |
Türkçe |
| Tuğrul |
1. Ak doğan, çakırdoğan, yırtıcı kuşlardan bir kuş (Bin kez öldürür, bir tanesini yer |
Türkçe |
| Tuğsan |
Tuğ san. |
Türkçe |
| Tuğşat |
Allah tarafından tuğ ile ödüllendirilmiş kimse. (Tuğ:Bazı kuşların tepelerinde buluna |
Türkçe |
| Tuğsav |
Tuğ sav. |
Türkçe |
| Tuğsavan |
Tuğ savan. |
Türkçe |
| Tuğsavaş |
Tuğ savaş. |
Türkçe |
| Tuğsel |
Tuğ sel. |
Türkçe |
| Tuğser |
Baştuğ. |
Türkçe |
| Tuğtaşı |
Tuğ taş. |
Türkçe |
| Tuğtekin |
1. Biricik, uğurlu tuğ. 2. Büyük Selçuklu'ya bağlı Börüler Hanedanı'nın kurucusu. |
Türkçe |
| Tükel |
Tam, bütün, mükemmel. |
Türkçe |
| Tükelalp |
– Kusursuz yiğit. |
Türkçe |
| Tülek |
1. Kurnaz, açıkgöz, düzenci. 2. Efe. 3. Çok genç, delikanlı. 4. Zengin. 5. Saygın kim |
Türkçe |
| Tulha |
Boz renk |
Osmanlıca |
| Tulün |
Dolun. |
Türkçe |
| Tümbay |
Tüm bay. |
Türkçe |
| Tümcan |
Tüm can. |
Türkçe |
| Tümel |
Temel. |
Türkçe |
| Tümen |
1. On bin. 2. Pek çok. 3. Yığın, küme, sürü. |
Türkçe |
| Tümenbay |
Tümen komutanı onbin kişilik grubun lideri. |
Türkçe |
| Tümer |
Tam erkek, yiğit. |
Türkçe |
| Tümerdem |
Çok erdemli. |
Türkçe |
| Tümerk |
Güçlü, kuvvetli. |
Türkçe |
| Tümerkan |
Yiğit kandan gelen. |
Türkçe |
| Tümerkin |
Olgun. |
Türkçe |
| Tümkan |
Kanlı, canlı, sağlıklı. |
Türkçe |
| Tümkurt |
Tüm kurt. |
Türkçe |
| Tümkut |
Çok talihli, kutlu. |
Türkçe |
| Tunahan |
Osmanlı zamanında tuna bölgesinde yaşayan bir hanedandan gelenlere verilen sonad |
Türkçe |
| Tunç |
Bakır, çinko, kalay karışımı. |
Türkçe |
| Tuncal |
Al renginde tunç. |
Türkçe |
| Tuncalp |
Tunç gibi güçlü, kuvvetli yiğit. |
Türkçe |
| Tunçaral |
Tunç aral. |
Türkçe |
| Tunçaslan |
Tunçaslan. |
Türkçe |
| Tunçbay |
Tunç bay. |
Türkçe |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Tunçbilek |
Tunç bilek. |
Türkçe |
| Tunçboğa |
Tunç gibi sağlam, boğa kadar güçlü. |
Türkçe |
| Tunçbörü |
Tunç gibi sağlam, kurt kadar güçlü. |
Türkçe |
| Tunççağ |
Tunç dönemi. |
Türkçe |
| Tunçdağ |
Tunçtan oluşan, dağ gibi güçlü. |
Türkçe |
| Tuncel |
Tunç gibi güçlü el. |
Türkçe |
| Tuncer |
Tunç gibi güçlü kimse. |
Türkçe |
| Tunçhan |
Tunç han. |
Türkçe |
| Tunçkan |
Güçlü soydan gelen. Tunç kanından. |
Türkçe |
| Tunçkaya |
Tunç kaya. |
Türkçe |
| Tunçkılıç |
Tunç kılıç. |
Türkçe |
| Tunçkol |
Güçlü kuvvetli kimse. |
Türkçe |
| Tunçkurt |
Tunç kurt. |
Türkçe |
| Tunçöven |
Tunç öven. |
Türkçe |
| Tunçsoy |
Kökü güçlü soydan gelen kimse. |
Türkçe |
| Tunçtürk |
Sağlam ve güçlü Türk. |
Türkçe |
| Tüner |
Tün er. |
Türkçe |
| Tüney |
Öğle güneşi alan yer. Güneş battıktan sonraki zaman. Güneşli yer. |
Türkçe |
| Tur |
1. Dağ. 2. Delikanlı genç. 3. Gelir, kazanç, verim. 4. Devir, dolaşma. |
Arapça |
| Tura |
1. Tuğra. 2. Kalkan, siper. Turahan: Osmanlı komutanlarından. |
Türkçe |
| Turab |
Toprağın babası anlamına gelen arapça tamlama hz alinin lakaplarından biridir 2. Hz |
Arapça |
| Türabı |
Toprakla ilgili. Topraktan. |
Arapça |
| Turalp |
Genç, delikanlı yiğit. |
Türkçe |
| Turan |
Eski İranlılara göre Türk ülkesi. Bütün Türkler'in ve Turan kavimlerinin birleşmesiyl |
Türkçe |
| Turatekin |
Emin, zararsız ve koruyucu yiğit. |
Türkçe |
| Turay |
Tur ay. |
Türkçe |
| Turbay |
Tur bay. |
Türkçe |
| Turcan |
Genç, delikanlı. |
Türkçe |
| Türegün |
Türe gün. |
Türkçe |
| Türehan |
Türe han. |
Türkçe |
| Türek |
Tepelerin ortasındaki çıkıntı. |
Türkçe |
| Türel |
Hukuksal, hukukla ilgili. |
Türkçe |
| Türemen |
Yasa adamı, hukukçu. |
Türkçe |
| Turgay |
Boz renkli, küçük ötücü, tarlalarda yuva yapan bir tür serçe, torgay. |
Türkçe |
| Turgut |
1. Konut, oturulacak yer. 2. Ünlü Türk denizcisi Turgut Reis'in adı. |
Türkçe |
| Turhan |
Soylu ve seçkin kimse. Eski Türklerde vergi ödemeyen, hükümdar huzuruna izinsiz gireb |
Türkçe |
| Türkan |
Koruyucu, muhafız. |
Türkçe |
| Türkay |
Ay gibi parlak, aydınlık Türk. |
Türkçe |
| Türkbey |
Türk beyi. |
Türkçe |
| Türkcan |
Sevilen Türk. |
Türkçe |
| Türkdoğan |
Türk soyuna mensup. |
Türkçe |
| Türker |
Türk er. |
Türkçe |
| Türkeş |
Oğuz yazıtlarında adı geçen bir kahramanın adı. |
Türkçe |
| Türkmen |
1. Oğuzların bir kolu. Bu koldan olan. 2. Tam göçebe olmayan fakat mevsiminde yaylaya |
Türkçe |
| Türkoğlu |
Türk oğlu. |
Türkçe |
| Türkol |
Türk ol. |
Türkçe |
| Türköz |
Özü, aslı Türk olan. |
Türkçe |
| Türksan |
Adı duyulmuş, Türk gibi ünlü. |
Türkçe |
| Türkşen |
Şen ve mutlu Türk anlamında. |
Türkçe |
| Türkyılmaz |
Direnişçi, sebat eden. |
Türkçe |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Tutun |
Ev, aile. |
Türkçe |
| Tutuş |
Çekişme, tartışma. Savaş, mücadele. |
Türkçe |
| Tüvan |
Güç, kuvvet. |
Farsça |
| Tüvanger |
Zengin, mülk sahibi, varsıl. |
Farsça |
| Tuyan |
1. Semiz, şişman. 2. Zengin. 3. Kibirli, gururlu. |
Türkçe |
| Tuygun |
1. Genç, güçlü. 2. Çılgın, şımarık. 3. Duygulu, hassas. |
Türkçe |
| Tuz |
Güzellik, şirinlik. |
Türkçe |
| Tüzeman |
Adaletli kimse. Yasa adamı, hukukçu. |
Türkçe |
| Tuzer |
Şirin delikanlı. |
Türkçe |
| Tüzmen |
Doğru, adil, güvenilir kimse. |
Türkçe |
| Tüzünalp |
Yumuşak başlı, sakin, asil yiğit. |
Türkçe |
| Tüzüner |
Tuzun er. |
Türkçe |
| Ubab |
1. Pek taşkın, coşkun. 2. Delice akan sel. |
Arapça |
| Ubade |
Anlamını bilen ziyaretçilerimiz bize yorumları ile yardımcı olabilirler. |
Arapça |
| Übey |
Sahabedendir. Übey b. Ka'b. |
Arapça |
| Ubeyd |
(bkz. Ubeyde). |
Arapça |
| Ubeydullah |
Allah'ın kulu. |
Arapça |
| Übhet |
Büyüklük, ululuk. |
Arapça |
| Ucaer |
Değerli, yüce kimse. |
Türkçe |
| Uçanay |
Ay gibi yüksek anlamında. |
Türkçe |
| Uçanok |
Hızlı, atak, yiğit. |
Türkçe |
| Uçar |
Uçan, uçucu. |
Türkçe |
| Uçarer |
Uçar er. |
Türkçe |
| Ucatekin |
– Yücelikte eşsiz kimse. |
Türkçe |
| Uçbay |
Sınır beyi. |
Türkçe |
| Uçbeyi |
Selçuklu ve Osmanlılar'da sınırlardaki askeri güçlerin kumandanlarına verilen ad. |
Türkçe |
| Üçer |
Üç er. |
Türkçe |
| Uçhan |
Sınır şehir hanı. |
Türkçe |
| Uçkan |
Deli dolu, havai, toy. |
Türkçe |
| Uçma |
1. Dağın karlarla örtülmüş dik yamacı. |
Türkçe |
| Uçman |
Uçan uçucu. |
Türkçe |
| Üçok |
Oğuz destanına göre sol kolda bulunan 12 Oğuz boyuna verilen ad. |
Türkçe |
| Uçuk |
1. Uçmuş, soluk renk. 2. Çökmüş yer, toprak. 3. İyi. 4. Sivri dağ tepesi. |
Türkçe |
| Uçur |
1. Vakit, an, fırsat. 2. Mevsim. |
Türkçe |
| Ufki |
Ufka ait, ufukla ilgili. |
Arapça |
| Üftadegi |
Düşkünlük. |
Farsça |
| Ufuktan |
Sabah aydınlığının ufukla birleştiği nokta. |
Arapça-Türkçe |
| Uğural |
Uğur al. |
Türkçe |
| Uğuralp |
Hayırlı yiğit. |
Türkçe |
| Uğurata |
Hayırlı ata. |
Türkçe |
| Uğurel |
Eli uğurlu olan. |
Türkçe |
| Uğurhan |
Hayırlı lider. |
Türkçe |
| Uğurlubay |
Uğurlu -bay. |
Türkçe |
| Uğurlubey |
Uğurlu -bey. |
Türkçe |
| Uğursal |
Uğurla ilgili, uğurlu. |
Türkçe |
| Uğursay |
Uğur say. |
Türkçe |
| Uğurtan |
Uğur tan. |
Türkçe |
| Uğuz |
Kutsal, mübarek. Saf, temiz. |
Türkçe |
| Ukab |
1. Karakuş, kartal, tavşancıl kuşu. 2. Hz. Muhammed'in (s.a.s) (bayrak) sancaklarında |
Arapça |
| Ukbe |
Ashabın meşhurlarından: Ukbe b. Nafı. |
Arapça |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Ukde |
1. Düğüm. Zor, karışık, iş. 2. Bir gezegen yörüngesinin her iki ucu. |
Arapça |
| Uknum |
1. Asıl, temel. 2. Hıristiyanlıktaki teslis inancını meydana getiren üç unsurdan her |
Arapça |
| Ukul |
Akıl, us. |
Arapça |
| Ukuş |
(bkz. Uğuş). |
Türkçe |
| Ulaç |
Bağlayan, bağlayıcı. Sınır. |
Türkçe |
| Ulaçhan |
Sınır hanı. |
Türkçe |
| Ulağ |
Ulak. |
Türkçe |
| Ülgenalp |
1. Yüce, ulu, yiğit. 2. Ülgen alp. |
Türkçe |
| Ülgener |
Yüce, ulu kimse. Ülgen er. |
Türkçe |
| Ülgü |
1. Yakışıklı kimse. 2. Pay, hisse. 3. Tutum, tavır. |
Türkçe |
| Ülkümen |
Ülküsü olan. bir ülküye bağlı olan kimse. |
Türkçe |
| Ülmen |
Denizci, deniz adamı. |
Türkçe |
| Ulu |
1. Erdemleri bakımından çok büyük, yüce. 2. Zengin, saygın. |
Türkçe |
| Ulualp |
Çok erdemli, yüce yiğit. |
Türkçe |
| Uluant |
Kutsal, büyük yemin. |
Türkçe |
| Ulubaş |
Yüce, saygın kimse. |
Türkçe |
| Ulubay |
Yüce, saygın, erdemli kişi. |
Türkçe |
| Ulubek |
Saygınlığı olan bey. |
Türkçe |
| Uluberk |
Saygın kişilikli yiğit.. |
Türkçe |
| Uluç |
1. Selçuklular döneminde Türk beylerine verilen unvan. 2. Ünlü Türk denizcisi Uluç (K |
Türkçe |
| Uluçağ |
Hayırlı, uğurlu dönem. |
Türkçe |
| Uluçam |
Ulu çam. |
Türkçe |
| Ulucan |
Erdemli, saygın, yüce kişi. |
Türkçe |
| Uluçkan |
Uluç kan. |
Türkçe |
| Uludağ |
Çok büyük, yüce dağ. |
Türkçe |
| Uludoğan |
Doğuştan yüce, uğurlu kimse. |
Türkçe |
| Uluer |
Saygın, uğurlu, yüce kimse. |
Türkçe |
| Uluerkan |
Saygın, yüce, soylu kimse. |
Türkçe |
| Uluğ |
Ulu, büyük, saygın. |
Türkçe |
| Uluhan |
Büyük, saygın hükümdar. |
Türkçe |
| Ulukaan |
Büyük, saygın hükümdar. |
Türkçe |
| Ulukan |
Soylu yüce kandan gelen. |
Türkçe |
| Ulukut |
Çok uğurlu, kutlu kimse. |
Türkçe |
| Uluman |
Ulu, yüksek, saygın kimse. |
Türkçe |
| Ulumeriç |
Ulu meriç. |
Türkçe |
| Uluöz |
Özü yüce, saygın kimse. |
Türkçe |
| Uluşahin |
Ulu şahin. |
Türkçe |
| Ulusan |
Adı yüce tanınmış kimse. |
Türkçe |
| Ulusoy |
Ulu, yüce, soylu. |
Türkçe |
| Ulusu |
Yüce, kutlu su. |
Türkçe |
| Ulutan |
Ulu tan. |
Türkçe |
| Ulutaş |
Ulu taş. |
Türkçe |
| Ulutay |
Ulu tay. |
Türkçe |
| Ulutekin |
Yüksek şahsiyetli ve sakin kişilikli. |
Türkçe |
| Ulvi |
Yüksek, yüce, manevi yapısı ön plana çıkabilen. |
Arapça |
| Uma |
1. Hediye, armağan. 2. Konuk, misafir. |
Türkçe |
| Uman |
Umudu olan, bekleyen, umutlu. |
Türkçe |
| Ümera |
Beyler, emirler. |
Arapça |
| Umural |
Görgü, bilgi, deneyim kazan. |
Türkçe |
| Umuralp |
Görgülü, bilgili, yiğit. |
Türkçe |
| İsim |
Anlamı |
Kökeni |
| Umurbay |
Görgülü, bilgili, saygın kişi. |
Türkçe |
| Umurbey |
Görgülü, bilgili, kişi. |
Türkçe |
| Ünalan |
Adı duyulmuş, ün kazanmış. |
Türkçe |
| Ünaldı |
Ün aldı. |
Türkçe |
| Ünalmış |
Ün ve şan kazanmış. |
Türkçe |
| Ünalp |
Tanınmış, ünlü, yiğit. |
Türkçe |
| Ünek |
1. Kahraman, yiğit. 2. Ünlü tanınmış. |
Türkçe |
| Üner |
Tanınmış, ünlü yiğit. |
Türkçe |
| Ungan |
1. Onmuş kişi, mutlu. 2. Yürekli, yiğit kişi. |
Türkçe |
| Üngörmüş |
Ün görmüş. |
Türkçe |
| Üngün |
Ün gün. |
Türkçe |
| Üngür |
Mağara. |
Türkçe |
| Ünkan |
Tanınmış soydan gelen, soylu kan. |
Türkçe |
| Ünlüer |
Tanınmış, ünlü kimse. |
Türkçe |
| Ünlüol |
Adın duyulsun, ün kazan. |
Türkçe |
| Ünlüsoy |
Tanınmış soydan gelen. |
Türkçe |
| Ünsi |
1. Alışmış, sokulgan. 2. Arkadaş, dost. |
Arapça |
| Ünverdi |
Ün verdi. -(bkz. Ünver). |
Türkçe |
| Ünveren |
Ün veren. |
Türkçe |
| Ünzil |
Gönderilmiş, indirilmiş, inzal olunmuş. |
Arapça |
| Ural |
Hazar denizine dökülen, ırmak ve sıradağ. |
Türkçe |
| Uralp |
Kentli yiğit. |
Türkçe |
| Uraltan |
Ur altan. |
Türkçe |
| Uraltay |
Ur altay. |
Türkçe |
| Uram |
Büyük, geniş yol. |
Türkçe |
| Urandu |
1. Seçkin, seçilmiş. 2. Hayırlı. |
Türkçe |
| Urangu |
Savaşçı, savaşkan. |
Türkçe |
| Uraz |
Şans, talih. |
Türkçe |
| Uraza |
1. Hediye, armağan. 2. Konuğa çıkarılan yiyecek. |
Arapça |
| Urgun |
1. Vurulan, vurulmuş. Vurgun, aşık. 2. Gizli. |
Türkçe |
| Urhan |
Yüksek rütbeli han. |
Türkçe |
| Urkan |
1. Kale hendeği. 2. Şehir, kent. 3. Yüksek ve korunaklı yer. |
Türkçe |
| Urluk |
Aile, soy sop. Tohum. |
Türkçe |
| Uruk |
1. T
|
|
|
