L - M -N Harfleri İle Başlayan Erkek Bebek İsimleri ve Anlamları Haberi | HaberGO.Com - Habere Giden Yolunuz

İsim	Anlamı	Kökeni
Lahib	Açık yol.	Arapça
Lahik	1. Yetişip ulaşan. 2. Eklenen. 3. Yenisi.	Arapça
Lami	Parlayan, parıldayan parlak. Lamii: 1472-1532 yılları arasında yaşayan Türk edebiyatı	Arapça
Lamih	1. Hz. Nuh'un erkek kardeşi. 2. Parlayan, parıldayan, parlak.	Arapça
Laşer	Sel.	Zazaca
Lasif	Parlayan, parlayıcı.	Arapça
Latif	1. Allah'ın isimlerindendir. 2. Yumuşak, hoş, güzel, nazik. 3. Bütün inceliklere vakı	Arapça
Layih	1. Parlak, parlayan. 2. Aşikar, meydanda, hüveyda. 3. Hatıra gelen.	Arapça
Layik	Yakışan, yakışıklı.	Arapça
Lazım	Gerekli şey. Gerekçe.	Arapça
Lebib	Akıllı, zeki, fatin.	Arapça
Lefif	Durulmuş sarılmış.	Arapça
Lemi	(bkz. Leman).	Arapça
Lerze	Titretme.	Farsça
Levend	1. Osmanlı donanmasında vazifeli asker denizci. 2. Eskiden Venedikliler'in şark memle	İtalyanca
Levent	Eski deniz erlerine verilen ad	İtalyanca
Levniz	1. Renk, boya, yüz. 2. Nevi, çeşit, Türk.	Arapça
Lezgin	Acele eden, aceleci ; Kafkaslarda bir millet, türk soylu	Türkçe
Liva	1. Bayrak. 2. Mülki idarede kaza-vilayet arasında bir derece, sancak. 3. Tugay. 4. Tu	Arapça
Lokman	1. Eski kavimlerde, ahlaki öğütler veren hekim. 2. Kur'an-ı Kerim'de bir sure adı.	Arapça
Lut	1. Hz. İbrahim'in peygamber yeğeni. 2. Kendisine itaat etmeyen ve eşcinsel olarak yaş	Arapça
Lütfi	Hoşluk, güzellik, iyi davranış.	Arapça
Lütfü	İyi muamele, güzellikle hoşlukla ilgili	Arapça
Lütfullah	Allah'ın lütfü. Allah'ın iyi, hoş ve letafet sahibi kıldığı kişi demektir.	Arapça
Macid	Şan ve şeref sahibi olan kimse. İyi ahlaklı. Ulu.	Arapça
Macit	Şan ve şeref sahibi	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Mahbub	1. Muhabbet olunmuş, sevilmiş, sevilen, sevgili. 2. Mahbub-i Hûda, (Allah'ın sevgilis	Arapça
Mahfi	Gizli, saklı.	Arapça
Mahfuz	Korunmuş, gözetilmiş. Gizlenmiş, saklanmış.	Arapça
Mahin	(bkz. Hz. Peygamberin isimleri).	Arapça
Mahir	Maharetli, hünerli, elinden iş gelir, becerikli.	Arapça
Mahmud	1. Hamd olunmuş, sena edilmiş, övülmeye değer. Makam-ı Mahmud: Hz. Muhammed'in en büy	Arapça
Mahmur	1. Sarhoşluğun verdiği sersemlik. 2. Uyku basmış, ağırlaşmış, yan baygın göz.	Arapça
Mahmut	Övgüye değer	Arapça
Mahşer	Huy, tabiat.	Arapça
Mahsun	Güçlendirilmiş, güçlü.	Arapça
Mahsut	Hasat edilmiş, ekini biçilmiş. Biçilmiş ekin.	Arapça
Mahzun	Hüzünlü, duygulu, üzgün	Bilinmiyor
Mail	1. Bir yana eğilmiş, eğik. 2. Hevesli, istekli, yetenekli. Taraflı, içten istekli. 3.	Arapça
Makal	Söz, lakırdı. Söyleme, söyleyiş.	Arapça
Makbul	Kabul olunmuş, alınmış, alınan. Beğenilen, hoş karşılanan, geçer.	Arapça
Maksud	1. Kasdolunan, istenilen şey, istek. Maksad, niyet, murat. 2. Varılmak istenen yer.	Arapça
Maksum	Ayrılmış, bölünmüş. Kısmet. Rızk-ı Maksum; Allah tarafından takdir edilmiş rızık.	Arapça
Maksur	1. Kasrolunmuş, kısaltılmış, kasılmış. 2. Alıkonulmuş. Bir şeye ayrılmış.	Arapça
Makul	Akla uygun bulunan. Akıl ile bilinir, akılla kanıtlanan. Oldukça akıllı, sözü akla ya	Arapça
Malik	1. Sahip, bir şeye sahip olan, bir şeyi olan. Malikii'l-Mülk, Allah. 2. Yedi cehennem	Arapça
Malkoç	Akıncı ocağı reisi.	Türkçe
Malum	Bilinen, belli. Herkesçe bilinen. Faili belli olan fiil.	Arapça
Mamur	1. Bayındır, şenlikli. 2. İmar edilmiş, işlenmiş yer. 3. Beyt-i mamur: Kabe.	Arapça
Manas	1. Hindistan’ın Assam eyaletinde bir nehir. 2. Manas destanında adı geçen Kırgı	Türkçe
Mansur	1. Yardım olunmuş, Allah'ın yardımıyla galip, üstün gelmiş. 2. Türk musikisinde bir d	Arapça
Manzur	Bakılan, nazar olunan. Gözde olan, beğenilen.	Arapça
Martin	Tek kurşun atan bir çeşit tüfek. İtalyanca Martini den gelmekte. Ayrıca ingilizce anl	İtalyanca
Maruf	1. Herkesçe bilinen tanınmış belli. Meşhur ünlü. 2. Şeriatın emrettiği, uygun gördüğü	Arapça
Marut	Arkadaşı "Harut" ile meşhur olan bir melek olup büyü ile uğraştıklarından dolayı kıya	Arapça
Maşuk	Sevilen, sevilmiş.	Arapça
Masum	1. Suçsuz, kabahatsiz, günahsız, ismet sahibi. 2. Saf, temiz. İmam-ı Rabbani'nin oğlu	Arapça
Masun	Korunmuş, korunan.	Arapça
Matlub	İstenilen, aranılan, talep edilen şey.	Arapça
Matuk	Azat olunmuş, özgürlüğü bağışlanmış.	Arapça
Maun	Zekat. Kur'an-ı Kerim'in 107. suresi.	Arapça
Mazhar	1. Bir şeyin göründüğü çıktığı yer. 2. Nail olma, şereflenme. 3. Bazı tekkelerde otur	Arapça
Mazlum	1. Zulüm görmüş. 2. Halim, selim, sakin, sessiz.	Arapça
Mazmun	1. Borçluluk, kefalet. 2. Ödenmesi gereken şey.	Arapça
Mazyar	Taberistan'daki Karini hükümdarlarının sonuncusu.	Arapça
Mebhur	Soluyan, soluğan, nefes darlığına yakalanmış olan.	Arapça
Mebruk	Tebrike şayeste. Kullu.	Arapça
Mebrur	Beğenilmiş, hayırlı, yararlı.	Arapça
Mebsut	Açılmış, yayılmış. Uzun uzadıya anlatılan.	Arapça
Mecdi	(bkz. Mecid).	Arapça
Mecid	Çok ulu, yüce, şan ve şeref sahibi. Allah'ın sıfatlarından. Türk dil kuralı açısından	Arapça
Meciddin	Dinin ululuğu, büyüklüğü. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Mecit	Çok şerefli, büyük şan sahibi	Arapça
Mecnun	1. Cin tutmuş, cinlenmiş. 2. Delice seven, tutkun. Leyla ile Mecnun hikayesinin erkek	Arapça
Mecut	Talihi açık, mutlu, şanslı kimse.	Arapça
Medeni	1. Medine'ye mensup, şehirli, şehir halkından olan. 2. Bir memleketle ilgili olan. 3.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Medet	Yardım eden	Türkçe
Medid	Uzun, çok uzun süren. Arap aruzunun 2. bendi.	Arapça
Medih	Methetmeye, övmeye sebeb olan şey, övme mevzuu.	Arapça
Mefhar	Övünme. Övünmeye sebeb olan, güvenmeyi gerektiren. Mefhar-i kainat: Muhammed (s.a.s).	Arapça
Mefruz	Farz olunmuş, varsayılmış.	Arapça
Meftuh	1. Açılmış, açık. 2. Ele geçirilmiş.	Arapça
Meftun	1. Fitneye düşmüş, sihirlenmiş. 2. Gönül vermiş, tutkun vurgun. Hayran olmuş, şaşmış.	Arapça
Mehdi	1. Kendisine rehberlik edilen. Allah tarafından hidayet verilmiş olan. Doğru yolu tut	Arapça
Mehib	1. Heybetli, azametli, korkunç (mehub). 2. Arslan (Esed, gazanfer, haydar, şir).	Arapça
Mehmet	Muhammed isminin türkçesi. (bkz. Muhammed).	Türkçe
Mekin	1. Temekkün eden, oturan yerleşen. 2. Vakarlı, temkinli, vakar, iktidar sahibi. Hz. P	Arapça
Meknun	Saklı, gizli, iyice korunmuş.	Arapça
Meknuz	Gömülü. Hazineye konulmuş, saklanmış.	Arapça
Mekremet	Kerem, cömertlik. Saygı, ağırlama.	Arapça
Melhuz	Umulur, beklenir.	Arapça
Melih	Melahat sahibi, güzel, şirin, sevimli.	Arapça
Melik	1. Padişah, hakan, hükümdar. 2. Mal sahibi. 3. Allah'ın isimlerinden, (bkz. Abdülmeli	Arapça
Melikanber	Kudretli, nüfuzlu, Habeş köle. Melik ve anber isimlerinden birleşik isim.	Arapça
Melikşah	Büyük Selçuklu Devleti hükümdarı (1072-1092) Alparslan’ın oğlu	Arapça
Melikserver	Doğu Sultanı hükümdar.	Arapça
Memati	Ölüm	Arapça
Memdud	Uzatılan.	Arapça
Memduh	Övülmüş, övülecek.	Arapça
Memnun	1. Minnet altında bulunan. 2. Sevinmiş, sevinçli. Razı hoşnut, (bkz. Dilşad).	Arapça
Memun	Emin bulunan, korkusuz, tehlikesiz, sağlam, (bkz. Emin).	Arapça
Menaf	1. Dağın sivri tepesi. 2. Cahiliye döneminde Arapların putu. İsim olarak kullanılmaz.	Arapça
Menderes	Akarsu yataklarının dolanbaçlı kısmı. Ege bölgesindeki 3 akarsudan birisinin adı.	Yunanca
Mengüalp	Ölümsüz, güçlü, kuvvetli, yiğit.	Türkçe
Mengübay	Varlıklı kimse.	Türkçe
Mengübert	Allah verdi.	Türkçe
Mengüç	Yaşlı.	Türkçe
Mengücek	Erzincan, Kemah, Divriği ve Şebinkarahisar'ı içine alan bölgeyi fethederek XII. yy.'ı	Türkçe
Mengüer	(bkz. Mengü).	Türkçe
Mengütay	(bkz. Mengüer).	Türkçe
Mennan	Çok ihsan eden, verici, ihsanı bol. Abd takısı alarak kullanılır. Allah'ın isimlerind	Arapça
Mensur	Saçılmış, dağılmış. Ölçüsüz, uyaksız, manzum olmayan söz.	Arapça
Menzur	Adanmış, vadedilmiş. Adak olarak belirtilmiş.	Arapça
Merahan	1. Ferah, sevinç. 2. Zayıf olma hali.	Arapça
Merd	1. Adam, insan. 2. Özü sözü doğru kabadayı, yiğit. -Türk dil kurallarına göre "d/t" d	Farsça
Merdan	Mertler, insanlar, erkekler, yiğitler.	Farsça
Merdi	Mertlik, erlik. Cesaret, yüreklilik. İnsanlık.	Farsça
Merğub	1. İstenilen, sevilen. 2. Herkes tarafından sevilip aranılan.	Arapça
Merih	Dünya'dan sonra güneşe en yakın olan gezegen.	Arapça
Merkür	Güneşe en yakın gezegen.	Fransızca
Mert	1. Özü, sözü doğru yiğit. 2. Erkek insan.	Farsça
Mertel	(bkz. Mert).	Farsça-Türkçe
Merter	(bkz. Mert).	Farsça-Türkçe
Mertkal	Her zaman doğru kal.	Farsça-Türkçe
Mertkan	Mert soydan gelen.	Farsça-Türkçe
Mertol	Her zaman sözünün eri ol.	Farsça-Türkçe

İsim	Anlamı	Kökeni
Mervan	Emevi sülalesinin Mervan kolu.	Arapça
Merzat	Rıza, hoşnutluk.	Arapça
Merzuk	Rızıklandırılmış, rızık verilmiş.	Arapça
Meşhed	Bir adamın şehit olduğu veya bir şehidin gömüldüğü yer. İran'da ziyaretgah olan meşhu	Arapça
Meşhur	Ünlü, argın, tanınmış.	Arapça
Mesih	1. Üzerine yağ sürülmüş. 2. Mesholunmuş, başka bir şekle girmiş olan. 3. Acaip, tuhaf	Arapça
Meşkur	Beğenilmiş, övülmüş. Teşekkür edilmeye değer olan.	Arapça
Mestan	Savruk / Cüret sahibi	Bilinmiyor
Mesud	Saadetli, bahtlı, bahtiyar, kutlu. Türk dil kurallarına göre "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Mesut	Mutlu, sevinçli, neşeli	Arapça
Mete	Büyük Türk-Hun İmparatoru (M.Ö. 209-174).	Türkçe
Metehan	(bkz. Mete)	Türkçe
Metin	1. Metanetli, sağlam, dayanıklı. 2. Özü, sözü doğru, sebatkar, itimat edilir. Hz. Pey	Arapça
Metiner	(bkz. Metin).	Türkçe
Mevcud	Var olan, bulunan. Hazır olan, hazır bulunan. -Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak	Arapça
Mevdut	Sevilmiş, sevilen. Gaznelilerin bir hükümdarı.	Arapça
Mevlud	1. Yeni doğmuş çocuk. 2. İhsanın doğduğu yer. 3. Doğulan zaman. Hz. Muhammed'in doğum	Arapça
Mevlut	Doğma, dünyaya gelme (Mevlid-Mevlüd)	Arapça
Mevsul	Hz. Peygamber'in isimlerinden.	Arapça
Mevzun	Biçimli, yakışıklı, güzel.	Arapça
Meymun	Uğurlu, bereketli, kutlu.	Arapça
Meysur	Kolaylanmış, kolaylaştırılmış şeyler.	Arapça
Mezid	Artmış, artırılmış, büyümüş. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Midhat	Övme. Türk dil kuralı açısından "d/t" değişmesiyle kullanılır.	Arapça
Miftah	1. Anahtar. 2. Şifre cetveli. 3. Dil öğrenirken yapılacak tercüme ve meselelerin hall	Arapça
Mihca	Cihad meydanında ilk şehid olan Müslümanın adı. (Bedir Savaşı)	Arapça
Mihin	Büyük, ulu.	Farsça
Mikail	Dört büyük melekten rızıkların taksimine memur melek.	Arapça
Mikat	1. Tesbit edilen yer ve zaman. 2. Mekke yolu üzerinde hacıların ihrama girdikleri yer	Arapça
Miran	Beyler.	Farsça
Mirkelam	Güzel, nazik konuşan kimse.	Farsça
Mirsad	Durak	Bilinmiyor
Mirseyit	Tatar devlet adamı. Anlamı konusunda bilgi sahibi olan ziyaretçilerimiz bize ulaşa	Tatarca
Mirza	1. Emiroğlu beyi, hükümdar soyundan gelen. 2. Doğu Türk devletlerinde asalet unvanı.	Farsça
Mirzahan	Hükümdar soyundan gelen, İslam toplumlarında iyi sülalelerin çocuklarına verilen isim	Farsça
Misbah	Aydınlatma cihazı, ışık çırağı. Hz. Peygamber (s.a.s.)'in isimlerinden.	Arapça
Mizan	1. Terazi. 2. Sağlama.	Arapça
Muaddal	(bkz. Hz. Peygamberin isimlerinden).	Arapça
Muaviye	Emevi devletinin ilk hükümdarı olup Hind ve Ebu Süfyan'ın oğludur. Mekke'de doğmuştur	Arapça
Muaz	1. Korunan, sığınan. 2. Çok aziz, izzet sahibi, saygı uyandıran, kıymetli, muhterem,	Arapça
Mübarek	1. Bereketli, feyizli. Uğurlu, hayırlı, kutlu, mutlu. 2. Beğenilen, sevilen, kızılan	Arapça
Mübelliğ	1. Tebliğ eden, haber veren bildiren. 2. Büyük camilerde imamın söylediğini tekrarlay	Arapça
Mübeşşir	Müjdeci, muştucu. Hz. Peygamber (s.a.s)'in isimlerinden.	Arapça
Mübin	1. İyiyi kötüden, doğruyu yanlıştan, hayrı şerden ayıran. 2. Açık anlaşılır, aşikar,	Arapça
Mübşer	İbşar olunmuş, müjdelenmiş, mübeşşer.	Arapça
Mübtehic	Sevinçli, sevinmiş, memnun, mesrur, şad. (bkz. Behçet, Şadan).	Arapça
Mücab	Kabul cevabı almış olan. Duası kabul olunan.	Arapça
Mücadele	1. Uğraşma, savaşma, çatışma. 2. Kur'an surelerinden birisinin adı.	Arapça
Mücahid	1. Cihad eden, din düşmanlarıyla savaşan. Savaşan, uğraşan, savaşçı. 2. Gayret eden,	Arapça
Mücahiddin	Din savaşçısı, İslam askeri.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Mücahit	Savaşçı, cihada katılan	Arapça
Mucib	1. İcabet eden, uyan. İcap eden, gereken. 2. Sebeb olan, vesile teşkil eden. Türk dil	Arapça
Mucid	1. Yaratıcı. 2. Bir buluş ortaya çıkaran kimse.	Arapça
Mucip	Gerektiren, gerektirici	Bilinmiyor
Mücteba	Seçilmiş, seçkin. Hz. Peygamberin isimlerinden.	Arapça
Müctehid	İctihad eden, gücü yettiği kadar çalışan. Ayet ve hadislerden şer'i hükümler çıkaran	Arapça
Müdafi	Müdafaa eden, koruyan. Savunan, dayanan.	Arapça
Mudat	Çorak su, tatlı su, buruk.	Arapça
Müdrik	İdrak eden, anlayan, aklı ermiş.	Arapça
Müemmil	Temin edilmiş, sağlanmış, emniyete alınmış. -Hz. Peygamberin isimlerinden.	Arapça
Mufaddal	Faziletli, fazileti çok adam.	Arapça
Müfahir	Övünen.	Arapça
Müferrec	1. Meydanı olan, geniş. 2. Keder gideren.	Arapça
Müfid	1. İfade eden, anlatan, manalı. 2. Faydalı. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kulla	Arapça
Müfit	Faydalı, yararlı	Arapça
Müfiz	Feyizlendiren, feyiz veren. Allah'ın isimlerinden. -"Abd" takısı alarak kullanılır. A	Arapça
Müftehir	1. İftihar eden, övünen. Şanlı, şerefli. 2. Parasız işgören, fahri.	Arapça
Muğdat	(Arapça Mudad'tan))Çorak su, tatlı su, buruk.	Arapça
Muhaccel	1. Ayağı sekili beyaz at. 2. Gerdeğe konulmuş.	Arapça
Muhacir	Göç eden, göçmen.	Arapça
Muhafız	Muhafaza eden, değiştirmeyen, koruyan. Bekçi.	Arapça
Muhammed	1. Birçok defalar hamdu sena olunmuş, tekrar tekrar övülmüş. 2. Birçok güzel huylara	Arapça
Muhammet	1. Birçok defalar hamdu sena olunmuş, tekrar tekrar övülmüş. 2. Birçok güzel huylara	Arapça
Muharrem	1. Tahrim olunmuş, haram kılınmış. 2. Kamer takviminin birinci ayı aşura ayı. Müslüma	Arapça
Muhbir	Haber veren, haberci.	Arapça
Muhdin	(bkz. Hz. Peygamberin isimlerinden).	Arapça
Muhib	1. Seven, sevgi besleyen, dost. 2. Tutkan, yer. 3. Bir tarikata intisap etmemekle bir	Arapça
Muhiddin	Dini saran, çevreleyen. Türk dil kuralları açısından "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Muhip	Seven, sevişen	Bilinmiyor
Muhittin	Dini güçlendiren	Arapça
Muhlis	Halis, katıksız. Dostluğu, samimiliği ve her hali içten gönülden olan.	Arapça
Muhsin	İhsan eden, iyilikte, bağışta bulunan.	Arapça
Muhtar	1. İhtiyar eden, seçilmiş, seçkin. Hareketinde serbest olan, istediği gibi davranan,	Arapça
Muid	Öğretmen yardımcısı. Asistan.	Arapça
Muin	Yardımcı. Çırak.	Arapça
Müjdat	Müjdeler, sevinçli haberler.	Farsça
Mukaddemun	(bkz. Hz. Peygamberin isimlerinden).	Arapça
Mukaffa	Uyaklı, kafiyeli. (bkz. Hz. Peygamberin isimlerinden).	Arapça
Mükafi	Eşit, beraber.	Arapça
Mukayyet	1. Kayıtlı, bağlı, bağlanmış. 2. Ayağında zincir ve pranga bulunan. 3. Bir işe ehemmi	Arapça
Mukbil	İkballi, kutlu, mutlu, bahtiyar, mes'ud.	Arapça
Mukim	İkamet eden, oturan. Hz. Peygamberin isimlerinden.	Arapça
Mukmir	Ay ışıklı, mehtaplı.	Arapça
Mükrem	Kerem ve şeref ile nitelenmiş olan.	Arapça
Mükremin	İkram olunmuş, ağırlanmış.	Arapça
Mükrim	İkramcı, ikram eden, ağırlayan-ağırlayıcı, misafirperver.	Arapça
Muktedir	İktidarlı, gücü yeten, becerebilen.	Arapça
Muktefi	1. İktifa eden. 2. Ardı sıra izinden gidilmiş örnek olan. Hz. Peygamber (s.a.s.)'in i	Arapça
Mülayim	1. Uygun, muvafık. 2. Yumuşak huylu, yavaş kimse. Pekliği olmayan.	Arapça
Mülhim	İlham veren, içe doğduran, esinlendiren.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Mülket	Ülke.	Arapça
Mültemi	Parlayan, parıldayan.	Arapça
Mümin	İnanan, iman eden	Arapça
Mümtaz	İmtiyaz tanınmış, ayrı tutulmuş, üstün tutulmuş. Seçkin.	Arapça
Münci	İnca eden, kurtaran, halaskar. Hz. Peygamberin isimlerinden.	Arapça
Mungar	Eli açık, cömert.	Türkçe
Münib	1. İnabe eden, asiliği, azgınlığı bırakarak Allah'a yönelen. 2. Güzel yağan, faydalı	Arapça
Münif	1. Yüksek, ulu, büyük, ali, bülend. 2. Yüksek, büyük hükümler.	Arapça
Münim	Nimet veren,yedirip içiren. Takı alarak kullanılır. Abdülmün'im.	Arapça
Münir	1. Nurlandıran, ışık veren, parlak, ziyalar. 2. Kur'an'da peygambere ve ilahi kitapla	Arapça
Münirhan	Nurlandıran (ışık saçan )hükümdar.	Arapça-Türkçe
Munis	Ünsiyetli alışılan, yadırganmaz, alışılmış. Cana yakın sevimli. İnsandan kaçmayan.	Arapça
Münşi	İnşa eden, yapan. Yapısı, üslubu güzel olan, iyi katib.	Arapça
Munteka	(bkz. Hz. Peygamberin isimlerinden).	Arapça
Murad	Arzu, istek, dilek. Maksat meram. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Murat	Amaç, maksat, istek	Arapça
Murathan	(bkz. Murat).	Arapça
Mürid	1. İdare eden, emreden buyuran. 2. Bir şeyhe bağlı olan kimse. Türk dil kurallarına g	Arapça
Mürsel	1. Gönderilmiş yollanılmış. Şeriat sahibi peygamberler. 2. Salıverilmiş suç. 3. Bir y	Arapça
Mürşid	1. İrşad eden, doğru yolu gösteren kılavuz. 2. Tarikat şeyhi. Gafletten uyandıran.	Arapça
Mürşit	Doğru yolu gösteren	Arapça
Murtaza	1. İrtiza edilmiş, beğenilmiş seçilmiş. Güzide. 2. Allah'ın razı olduğu kişi, kendisi	Arapça
Musa	Vasiyet edilmiş. Vasi nasbolunmuş, vasiyeti yerine getirmekle vazifelendirilmiş. Tavs	Arapça
Musab	Müsibete (felakete) uğramış; isabet etmiş.	Arapça
Musaddık	Gerçekliğini ve geçerliliğini resmi yazı ile bildiren. Tasdik eden.	Arapça
Müşir	1. Haber veren, bildiren. 2. Emir ve işaret eden. 3. Mareşal. Daha çok lakab olarak k	Arapça
Muslih	İslah eden, iyileştiren, düzeltici, arabulucu. Barıştıran. Bu kelime Kur'an'da birkaç	Arapça
Muslihiddin	Dinin salahı için çalışan.	Arapça
Müslim	İslam dininde olan.	Arapça
Müslüm	İslam Dini'nden olan / Teslim olan	Arapça
Mustafa	1. Temizlenmiş, seçilmiş, güzide. 2. Hz. Peygamberin isimlerinden. 3. Sa'd Suresi 47.	Arapça
Müştak	İştiyaklı, özleyen, göreceği gelen, can atan.	Arapça
Müstakim	Doğru, düz, dik. Temiz, namuslu.	Arapça
Müstebşir	İstibşar eden, müjdeleyen. Müjde ile sevinen.	Arapça
Müstecab	İsticabe edilmiş, kabul olunmuş, (bkz. Mücab).	Arapça
Müstekfi	Yetecek kadarını isteyen.	Arapça
Müstenir	Işıklı, parlak.	Arapça
Müstezım	1. İstizanı eden, büyük gören, büyük tutan, cömert. 2. Kibirli, gururlu.	Arapça
Muştu	Müjde, sevindirici haber.	Türkçe
Muştubey	(bkz. Muştu).	Türkçe
Mus´ab	Zor. Güçlü, dayanıklı. Ashabdan ünlü şehid Mus'ab b. Umeyr'in adıdır.	Arapça
Muta	İtaat olunan, boyun eğilen, başkalarının kendisine itaat ettikleri. Hz. Peygamberin i	Arapça
Mutasım	1. İtisam eden, eliyle tutan, yapışan. 2. Günahtan çekinen. 3. Allah'ın ipine sımsıkı	Arapça
Mute	Ürdün'de Lut gölünün kuzeyinde verimli bir ova. Peygamberliğin son dönemlerinde hrist	Arapça
Müteal	Yüksek, yüce. (bkz. Bülend).	Arapça
Muti	1. İtaat eden, baş eğen, veren. Tabi, bağlı. 2. Rahat ve uslu.	Arapça
Mütim	Tamamlayan, tamamlayıcı, tamamlamaya yarayan.	Arapça
Mutlualp	(bkz. Mutlu).	Türkçe
Mutluer	(bkz. Mutlu).	Türkçe
Mutlugün	(bkz. Mutlu).	Türkçe

İsim	Anlamı	Kökeni
Mutluhan	(bkz. Mutlay).	Türkçe
Mutlukani	(bkz. Mutlu).	Türkçe
Mutlutekin	(bkz. Mutlay).	Türkçe
Muttaki	İttika eden, sakınan, çekinen. Allah'tan korkan, abid, zahid. Hz. Peygamberin isimler	Arapça
Muttalib	Talepte bulunan, isteyen, (bkz. Abdülmuttalib)	Arapça
Muvaffak	1. Allah'ın yardımına ulaşmış, işi rast gitmiş kimse. 2. Başaran beceren.	Arapça
Muvakkar	Tevkir edilmiş, ağırlanmış, saygı gösterilmiş olan. Vakarlı, ağırbaşlı.	Arapça
Müzahir	Zahir olan, arka çıkan, yardım eden, koruyan.	Arapça
Muzam	Bir şeyin en büyük kısmı.	Arapça
Müzdad	Ziyadeleşmiş, artmış, çoğalmış. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Müzekkir	– Zikreden hatıra getiren anan. Zikreden ibadet eden. Hz. Peygamberin isimlerinden.	Arapça
Müzemmil	1. Bir şeye sarılmış sargılanmış. 2. Kur'an-ı Kerim'de bir sure adı.	Arapça
Nabi	1. Haberci, haber veren. 2. Yüksek, yüce. 3. Büyük Türk şairidir. 17. asrın ikinci ya	Arapça
Naci	Necat bulan, kurtulan, selamete kavuşan. Cehennemden kurtulmuş, cennetlik.	Arapça
Nacil	Soyu sopu temiz olan kimse.	Arapça
Nadi	1. Nida eden, haykıran, çağıran. 2. Toplantı, meclis, (bkz. Nida).	Arapça
Nadim	Pişmanlık duyan, pişman. Tevbe eden.	Arapça
Nadir	Seyrek, az, ender bulunur.	Arapça
Naferiz	1. Göbek düşüren. 2. Koku saçan.	Farsça
Nafih	Üfleyen, üfleyici.	Arapça
Nafiz	1. Delen, delip geçen. İçeriye giren, işleyen. 2. Tesir eden, sözü geçen.	Arapça
Nahid	Venüs (zühre) gezegeni. (Arapça'da) Yeni yetişen kız. Türk dil kuralına göre "d/t" ol	Farsça
Nahit	Venüs, Zühre Yıldızı	Farsça
Naib	1. Vekil, birinin yerine geçen, kadı vekili, Şeriata göre hükmeden hakim. 2. Nöbet be	Arapça
Nail	Muradına eren, ermiş, ele geçiren. Naili: Divan edebiyatı şairlerinden olup asıl adı	Arapça
Naim	1. Bollukta yaşayış. 2. Cennetin bir kısmı. Daru'n-Naim: Cennet.	Arapça
Naima	Haleb'te doğmuş, asıl adı Mustafa Naim'dir. Naima tarihiyle meşhurdur.	Arapça
Naki	1. Temiz, pak. 2. Çok ince, çok güzel, zarif.	Arapça
Nakib	Bir kavim veya kabilenin reisi veya vekili. Bir tekkede, şeyhin yardımcısı olan ve en	Arapça
Namal	Adın duyulsun, ün kazan.	Türkçe
Namdar	Namlı, ünlü.	Farsça
Nami	Namlı, şöhretli ünlü.	Farsça
Namık	Yazıcı, katip, yazar	Arapça
Namver	Adlı, ünlü.	Farsça
Nasib	Pay hisse. Birinin elde ettiği şey. Allah'ın kısmet ettiği şey. Türk dil kuralına gör	Arapça
Naşid	Şiir okuyan, şiir söyleyen, şiir yazan.	Arapça
Nasıh	Nasihat eden, öğüt veren. Nasıh-ı Emin: Hz. Nuh (a.s.).	Arapça
Nasır	Yardımcı, yardım eden (muin). "Abd" takısı alarak kullanılırsa daha iyi olur. Abdünna	Arapça
Naşit	Şiir söyleyen, şiir okuyan	Arapça
Nasr	Yardım. Üstünlük (zafer). Kur'an-ı Kerim'in 110. suresi. Nasrullah: Allah'ın yardımı.	Arapça
Nasreddin	Yardımcı, imdada yetişen	Arapça
Nasruddin	(Dine yardımı dokunan. Dilimizde "Nasreddin" şeklinde kullanılır.	Arapça
Nasrullah	Allah'ın nusreti, yardımı.	Arapça
Nasuh	1. Nasihatçı, öğütçü. 2. Halis, temiz.	Arapça
Nasuhi	Bozulmaz şekilde tevbe edici.	Arapça
Natık	1. Söyleyen konuşan. 2. Düşünen. 3. Bildiren, bildirici.	Arapça
Nayman	Sekiz. Batı Moğolistan'da yaşayan sekiz kabileden oluşan Türk topluluğu.	Moğolca
Nazif	Temiz, pak, nazik, zarif ve şık giyimli.	Arapça
Nazil	Yukardan aşağıya inen. Bir yere konan, bir yerde konaklayan.	Arapça
Nazım	Tanzim eden, düzenleyen. Sıra sıra, dizi dizi olan şey.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Nazır	1. Nazar eden, nezaret eden, bakan, gözeten. 2. Vekil bakan. 3. Bir yüzü bir tarafa y	Arapça
Nazmi	Dizme, tertib etme, sıraya koyma. Sıra, tertip. Vezinli, kafiyeli söz.	Arapça
Nebahaddin	Dinin şanı ve şerefi. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Nebi	Haberci. Peygamber.	Arapça
Nebih	Namlı, şerefli.	Arapça
Nebil	1. Yüksek meziyet ve onur sahibi. 2. Akıllı, anlayışlı. Bilgili, faziletli.	Arapça
Necabet	Soyluluk, soy temizliği.	Arapça
Necaettin	Dine girip hidayete eren, kurtulan.	Arapça
Necah	İsteğine ulaşma. Kurtulma. İhtiyaçlarını temin edebilmek.	Arapça
Necat	Kurtulma, kurtuluş. Selamet.	Arapça
Necati	Kurtulmaya mensup, kurtuluşla ilgili. Necati: 15 asır meşhur Osmanlı şairi olup asıl	Arapça
Neccar	Dülger. Marangoz. Daha çok lakab olarak kullanılır.	Arapça
Necdet	Kahramanllık yiğitlik, efelik. Korkusuz olmak.	Arapça
Necef	Yüksek, sırt tepe, tümsek. Kufe civarlarında Hz. Ali'nin türbesinin bulunduğu yer.	Arapça
Necib	1. Soyu sopu temiz pak olan kimse. 2. Asilzade, kıymetli, üstün. 3. Güzel ahlak sahib	Arapça
Necil	Soylu, soyu sopu temiz, kişizade. Asıl.	Arapça
Necip	Soyu temiz, cömert	Arapça
Neciy	Sırdaş.	Arapça
Neciyullah	Allah'ın kurtuluş verdiği kişi. Hz. Peygamberin isimlerinden.	Arapça
Necmettin	Dinin Yıldızı	Arapça
Necmi	Yıldızla ilgili. Necmüddin: Dinin yıldızı. Dilimizde "Necmettin" şeklinde kullanılmak	Arapça
Nedim	1. Meclis arkadaşı, sohbet arkadaşı. 2. Büyükleri fıkra ve hikayeleri ile eğlendiren.	Arapça
Nedve	Görüşme konuşma. Daru'n-Nedve'. Cahiliyye zamanında Mekke'de, kabile işlerini konuşma	Arapça
Nefer	1. Bir adam, tek kişi. 2. Er, asker.	Arapça
Nefi	Çıkar ile ilgili faydacı, menfaat, kâr. Nefi', Divan edebiyatının başarılı şairlerind	Arapça
Nehib	1. Dehşet, korku. 2. Yağmacı, çapulcu. Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır	Arapça
Nehri	Nehirle ilgili, nehire ait.	Arapça
Nejad	Soy, nesil.	Farsça
Nejat	Soy, asıl / Hesap	Farsça
Nemrud	Babil'in kurucusu olduğu sanılan hükümdar. M.Ö. 2640'ta yaşamış Hz. İbrahim'i ateşe a	Arapça
Neptün	Güneşe yakınlığı 8. sırada olan gezegen.	Latince
Nerim	Pehlivan, yiğit, bahadır.	Farsça
Nermi	Yumuşak, gevşeklik.	Farsça
Neşat	Sevinç, neşe, şenlik, keyif. İran şairlerinden birisinin adı.	Arapça
Nesefi	Yapı ustası.	Arapça
Neşet	1. Meydana gelme, gelişme. 2. Kaynak olma, bir mecradan çıkış. Neşet: 19. yy. Türk şa	Arapça
Nesib	Soylu, soyu temiz baba.	Arapça
Neşid	(bkz. Neşide).	Arapça
Nesif	İki kişi arasında olan sır.	Arapça
Nesil	Aynı çağda, aynı yaşta bulunan kimselerin tümü, kuşak.	Arapça
Nesim	1. Hafif rüzgar. 2. Hoş, mülayim insan.	Arapça
Neşri	Neşir ile alâkalı olan.	Osmanlıca
Nevaz	Okşayan, okşayıcı.	Farsça
Nevci	Makam, ahenk ve nasip ile ilgili. Ali Şakir'in lakabı.	Farsça
Nevcivan	Genç, delikanlı.	Farsça
Nevfel	Deniz. (bkz. Derya). Sahabe isimlerindendir.	Arapça
Nevhiz	Genç. Yeni yetişmiş, yeni çıkmış.	Farsça
Nevit	İyi, sevinçli haber, müjde.	Farsça
Nevreddin	Dinin ışığı, aydınlığı. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Nevşah	1. Yeni dal. 2.Yeni bilmiş geyik boynuzu.	Farsça

İsim	Anlamı	Kökeni
Nevsal	Yeni yıl.	Farsça
Nevzad	Yeni doğmuş. Yeni doğan. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.	Farsça
Nevzat	Yeni doğmuş çocuk	Farsça
Neyyir	Nurlu, parlak. Işıklı cisim. Güneş.	Arapça
Neyzen	Ney çalan kimse.	Farsça
Nezih	Temiz, pak.	Arapça
Nezihi	Temizlik, saflık, incelikle ilgili.	Arapça
Nezir	1. Birini doğru yola (Sırat-ı Müstakim'e) yöneltmek için Allah'ın azabıyla gözdağı ve	Arapça
Nezzam	Nizam veren düzenleyen.	Arapça
Nihad	Tabiat huy, yaratılış, kişilik, bünye. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanı	Farsça
Nihat	Tabiat, huy	Farsça
Nijad	Soy, nesil, ne-seb. Tabiat, cibilliyet, (bkz. Nejad).	Farsça
Nijdi	yakın	Kürtçe
Nimetullah	Allah'ın nimeti.	Arapça
Nişanbey	(bkz. Nişan).	Farsça-Türkçe
Niyaz	1. Yalvarma, yakarma. Dua. 2. Bazı tarikatlarda küçüğün büyüğe karşı olan selam, sayg	Farsça
Niyazi	1. (bkz. Niyaz). 2. Yalvarıcı, niyaz edici. Sevgili. Türk mutasavvıflarından birisi.	Farsça
Nizam	1. Dizi, sıra. Düzen, usul, tertip, yol, kaide. 2. Kanunlar. 3. Hindistan'daki küçük	Arapça
Nizamettin	Düzenli, tertipli	Arapça
Nizami	1. Usulüne uygun, terkipli, düzenli. 2. Kanun ve nizama ait, onunla ilgili. Nizami; İ	Arapça
Nogay	Uçan kurt	Bilinmiyor
Noyan	Baş komutan.bey	Bilinmiyor
Nuh	Nuh peygamber. Kur'an-ı Kerim'de ismi geçen 25 peygamberden baştan 3. sırada gelen ki	Arapça
Nuhayle	İrak'ta, Kufe'ye yakın bir mevki.	Arapça
Nuhcan	(bkz. Nuh).	Arapça-Türkçe
Nuhi	Nuh'a ait, Nuh ile ilgili. Pek eski.	Arapça
Nukrettin	Güzel gün	Bilinmiyor
Numan	1. Kan. 2. Gelincik. Hanefi Mezhebi'nin imamı, Nu'man b. Sabit.	Arapça
Nuralp	Nurlu, yiğit.	Arapça-Türkçe
Nurani	Işıklı, ışık saçan. Saygı uyandıran, nurlu.	Farsça
Nuratay	(bkz. Nuralp).	Arapça-Türkçe
Nurbaki	Sürekli aydınlık olan, nurlu sabah.	Arapça
Nurbay	Nurlu, aydınlık kimse.	Arapça-Türkçe
Nurcivan	1. Parlak, neşeli, genç. 2. Mert, gözüpek, genç.	Arapça-Farsça
Nurdağ	Nurdağı, Nurdan dağ.	Arapça-Türkçe
Nureddin	Dinin nuru, ışığı.	Arapça
Nurer	Nurlu insan.	Arapça-Türkçe
Nurersin	(bkz. Nurer).	Arapça-Türkçe
Nurettin	(Nureddin) Aydınlatan / Dinin getirdiği nur	Arapça
Nuri	Nura ait, nurla ilgili.	Arapça
Nurkan	Temiz, berrak soydan gelen.	Arapça-Türkçe
Nurkut	(bkz. Nurkan).	Arapça-Türkçe
Nurol	Nurlu ol, ışıklı ol.	Arapça-Türkçe
Nursal	Işık saç, aydınlat.	Arapça-Türkçe
Nurtaç	Nurdan taç.	Arapça-Türkçe
Nurtan	Işıklı tan.	Arapça-Türkçe
Nurtekin	Aydın ve güvenilir, emin.	Arapça-Türkçe
Nurullah	Allah'ın nuru.	Arapça
Nurzat	Nurlu, aydınlık kişi.	Türkçe
Nuşat	İçkiden sarhoş olmuş, mest olmuş.	Farsça

İsim	Anlamı	Kökeni
Nuşin:	Tatlı, hoş, güzel.	Farsça
Nuşirevan	İran'da 531-579 yıllan arasında hükümdarlık etmiş ve doğruluğuyla şöhret bulmuş olan	Farsça
Nusrettin	1. Dinin yardım ettiği. 2. Dinin başarılı temsilcisi.	Arapça
Nutki	Söz, lakırdı, konuşma. Nutuk, söylev, söyleyen.	Arapça
Nuyan	Şehzade, prens.	Farsça