I - İ - J - K Harfleri İle Başlayan Kız Bebek İsimleri ve Anlamları Haberi | HaberGO.Com - Habere Giden Yolunuz

İsim	Anlamı	Kökeni
İbret	1. Bir olaydan, kötü bir durumdan ders alma. 2. İbret alınacak olay, iş, acaip, tuhaf	Arapça
İbrin	Yüzü parlak, güzel olan sevgili.	Arapça
İbrinşak	Ağaçta, çiçek açma, ağacın çiçeğinin tomurcuğunu yarıp çıkması.	Arapça
İcabet	1. Kabul etme, kabul edilme. 2. Razı olma, uyma.	Arapça
İcazet	1. İzin, ruhsat. 2. Diploma.	Arapça
İcma	Dağınık şeyleri toplama, biraraya getirme.	Arapça
İdicanan	Sevgilinin bayramı.	Arapça
İdil	1. Kır hayatını konu edinen yazı veya şiir, aşk hakkında. 2. Küçük ve şairane resim.	Yunanca
İdilsu	Su için yazılmış şiir şarkı.	Yunanca-Türkçe
İdlal	Naz etme, nazlanma, aşın derecede nazlanma.	Arapça
İfakat	1. Hastalıktan kurtulma, iyileşme. 2. Ayılma.	Arapça
İffet	1. Afiflik, temizlik. 2. Namus.	Arapça
İhmirar	Kızarma, kızıllık.	Arapça
İklil	Taç esfer.	Arapça
İklima	Adem a.s ilk kız çocuğu dünyaya gelen engüzel 3 kadından biri	Arapça
Iknat	1. Allah'a dua etme, yalvarma. 2. İnkisar etme. 3. Namazda kıyamı uzatma ve hacca dev	Arapça
İkra	HZ. Muhammed (S.A.V) inen ilk Vahy. Oku Anlamına Geliyor.	Arapça
İkranur	Herşeye rabbin ismi ile başlayan, nurlu insan.	Arapça
İla	YEVM-İL KIYAME Kıyamete kadar.	Arapça
İlaf	Sevmek, bir şeyleri birleştirmek, üst üste koymak anlamlarını taşır. Kureyş suresind	Arapça
İlayda	Su perisi	Bilinmiyor
İlaydan	Su kenarlarında yetişen küçük bir bitki türü	Türkçe
Ilgım	1. Serap. (bkz. Serap). 2. Gök erimi, serap. 3. Belli belirsiz.	Türkçe
Ilgın	Kumlu topraklarda yetişen ve çit bitkisi olarak kullanılan ağaççık.	Türkçe
İlgül	1. Ülkenin gülü. 2. Çok güzel kadın.	Türkçe
İlgün	Halk, ahali.	Farsça
İlkbahar	Yılın ilk mevsimi, bahar.	Türkçe
İlkbal	İlk doğan kız çocuklarına verilen ad.	Türkçe
İlkben	Ben ilk'im anlamında	Türkçe
İlkem	İlke kelimesinin iyelik eki almış hali. İlke’nin anlamı : 1. Kendisinden tü	Türkçe
İlknaz	İlk doğan kız çocuklarına verilen isim.	Türkçe
İlknur	İlk ay, ayın ilk hali.	Türkçe
İlksev	(bkz, İlknaz).	Türkçe
İlkyar	İlk sevgili manasındadır.	Türkçe
İlkyaz	İlkbahar, yaz başlarında doğanlara verilen ad.	Arapça
İlmiye	İlme ait, ilme mensup.	Arapça
İlşen	Mtlu, şen ülke.	Türkçe
İltifaf	1. Sarınma, bürünme, örtünme. 2. Çiçeklerin bürüm bürüm katmerleşmesi.	Arapça
İltika	Rast gelme, kavuşma, karşılaşma, buluşma.	Arapça
İlve	Ilımlı	Bilinmiyor
İnaka	Aşın güzelliği ve çekiciliği ile hayat verme, verilme.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
İnara	Hitit ve Hurrian mitolojisinde Fırtına tanrısı Teshub’un kızı ve bozkır vahşi h	Hint-Avrupa
İnayet	1. Dikkat. 2. Gayret, özenme. 3. Lütuf, ihsan, iyillik.	Arapça
İnci	1. İstiridye cinsinden deniz hayvanlarının içinde çıkan parlak, yuvarlak ve ziynet eş	Türkçe
İncifem	İnci gibi güzel ağızlı.	Türkçe-Arapça
İncifer	İnci gibi parlak güzel.	Türkçe-Farsça
İncila	1. Parlama, cilalama. 2. Görünme, belli olma. 3. Parlaklık, ışık.	Arapça
İncilay	Ay'ın en ince olan zamanı. İnci ve ay kelimelerinden birleşik isim.	Türkçe
İnciser	Baş inci, en güzel inci.	Türkçe-Farsça
İpar	1. Yüksek dağların kar tutmayan yerlerinde yetişen bir çeşit dikenli otun sarımtrak ç	Türkçe
İpek	İpekböceği denilen ve dut yaprağı ile beslenen kurdun ördüğü koza çözülerek elde edil	Türkçe
Irak	(bkz. Uzak).	Türkçe
Iraz	(bkz. Irak).	Türkçe
İrena	Su perisi	Bulgar
İris	Gözbebeği, göznuru. Göze parlaklık ve renk veren bölüm.	Bilinmiyor
Irmak	Çoğunlukla denize dökülen, genişliği ve taşıdığı su niceliği bakımından en büyük akar	Türkçe
İrmegan	1. Uğurluluk, saadet, ikbal. 2. Terbiye eden.	Farsça
İrsad	1. Hazırlama. 2. Hazır olma.	Arapça
İrva	Suya kandırma.	Arapça
İrziz	1. Titreme. 2. Dolu tanesi. 3. Dik ses.	Arapça
İsade	(bkz. İsad).	Arapça
İsare	(bkz. İsar).	Arapça
İsase	1. Göz ucuyla bakma. 2. Camiyet. 3. Zenginlik, servet.	Arapça
Işık	1. Bazı cisimler tarafından tabii halde ve akkor haline gelinceye kadar ısıtıldığında	Türkçe
Işıl	Çok aydınlık, parlak ışık.	Türkçe
Işılar	1. Parlayan, ışıldayan. 2. Neşeli, canlı, şen.	Türkçe
Işılay	Ay ışığı	Türkçe
Işın	Bir ışık kaynağından çıkarak her yöne yayılıp giden ışık demeti.	Türkçe
Işınbike	(bkz. Işın).	Türkçe
Işıner	(bkz. Işın).	Türkçe
Işkın	Bitki sürgünü, asma filizi.	Türkçe
İsmigül	Adı gül olan kimse. İsim-gül.	Türkçe
İsminaz	1. Naz isminde. 2. Çok nazlı olan.	Arapça-Farsça
İsminur	Nur ismini alan.	Arapça
İsra	1. Yürütme, geceleyin yürütme gönderme. 2. Hz. Peygamberin miraç gecesi. 3. Kur'an-ı	Arapça
İstare	Yıldız, necm, sitare.	Farsça
İşve	Güzellerin gönül alıcı, gönül aldatıcı, nazlı davranışı.	Arapça
Itır	1. Güzel, hoş koku. 2. Sardunyagillerden, yapraklan güzel kokan bitki, turnagagası.	Arapça
İvar	Düzülmüş, koşulmuş, hazırlanmış.	Farsça
İver	küçük veya taze fidan	Farsça
İzdezdar	Aşkın en güzel hali	Bulgarca
İzel	İz + El / El izi anlamında	Türkçe
İzgi	(bkz. İzgü).	Türkçe
İzgü	İyi güzel, akıllı, adaletli.	Türkçe
İzgül	(bkz. İzgü).	Türkçe
İzhanım	(bkz. İzhan).	Türkçe
İzlem	İz bırakan	Türkçe
Jade	Yeşim taşı. Yarı değerli yeşil renkli bir taş.	Fas
Jale	Gece meydana gelen ve sabah çiçekler üzerinde görülen su damlacığı, çiğ, şebnem (bkz.	Farsça
Jalenur	Parlayan, ışıldayan çiy	Bilinmiyor
Janset	Güneşin doğuşu	Çerkez

İsim	Anlamı	Kökeni
Jasmin	Yasemin	Bilinmiyor
Jengar	1. Bakır pası. 2. Çöktaşı. 3. Deniz yeşili renk.	Türkçe
Jülide	1. Karışık, karmakarışık, dağınık. 2. Derinlik.	Farsça
Kader	1. İman esaslarından, Allah'ın bütün yaratıklar için hüküm ve irade ettiği hallerin o	Arapça
Kadife	Yüzü ince sık tüylü, parlak ve yumuşak kumaş.	Arapça
Kadın	1.Yetişkin dişi insan. 2. Evlenmiş kadın. 3. Evli ve itibarlı kadın, hanım.	Türkçe
Kadire	Güçlü kuvvetli.	Arapça
Kadriye	(bkz. Kadri).	Arapça
Kafiye	1. Şiirde, mısra sonunda yer alan kelimelerin ses benzerliği, ses uyuşması, uyak. 2.	Arapça
Kaide	1. Oturan. 2. Temel, esas. 3. Başkent.	Arapça
Kaime	1. (bkz. Kaim). 2. Türklerde kağıt para manasına gelmektedir.	Arapça
Kamaran	Kızıl Deniz'de Yemen kıyılan yakınında bir ada.	Arapça
Kambin	Mutlu, bahtiyar.	Farsça
Kame	Kâm, istek, arzu.	Farsça
Kamelya	1. Çaygillerden, büyük beyaz, kırmızı veya penbe renkte çiçekler açan dayanıklı yapra	Arapça
Kamile	(bkz. Kamil).	Arapça
Kaniye	(bkz. Kani).	Arapça
Kansu	1. Çin'in kuzey batısında önemli bir sınır kenti. 2. Çin'de müslümanların en çok bulu	Türkçe
Karanfil	Bir çeşit kokulu çiçek.	Arapça
Karçiçeği	Süsengillerden, beyaz pembe çiçekler açan soğanlı bitki.	Türkçe
Kardelen	1. Çiğdem. 2. Nergisgillerden baharda çok erken çiçek açan soğanlı bir bitki.	Türkçe
Karen	Saf, arı, katıksız. İngilizce de katherine isminin kısaltılmışı olarak ta kullanılır.	İngilizce
Karmen	Parlak kırmızı renk.	Farsça
Karye	Köy küçük kasaba. Kabile reisi veya eşraftan birine oturduğu karyeyle aynı isim veril	Arapça
Kasene	1. İyilik, iyi hal, iyi iş, hayırlı iş. 2. Dünya ve ahiret saadeti. 3. Eski altın par	Arapça
Kasibe	(bkz. Kasib).	Arapça
Kaşife	(bkz. Kaşif).	Arapça
Katibe	(bkz. Katib).	Arapça
Katife	1. Kadife. 2. Bir nevi çiçek.	Arapça
Katre	1. Damla. Damlayan şey.	Arapça
Kavin	Güçlü, cesur kız çocuğu	Farsça
Kayla	1. Pür, saf, katıksız 2. Kötülükten uzak, masum.	Yunanca
Kebire	(bkz. Kebir).	Arapça
Kebuter	Güvercin.	Farsça
Keffaret	1. Günahı örten anlamına gelir. 2. Günahların ödenmesi gereken bedeli.	Arapça
Keje	Sarışın kız çoçuğu	Kürtçe
Kelebek	1. Vücudu kanatlan ince pullarla ve türlü renklerle örtülü, dört kanatlı, çok sayıda	Türkçe
Kelime	(bkz. Kelim).	Arapça
Kemalat	İnsanın bilgi ve ahlak güzelliği bakımından olgunluğu.	Arapça
Kemyab	Az bulunan, nadir.	Farsça
Kenter	Şehirli, kentli.	Türkçe
Keramet	1. Birine karşı ikramda bulunmak. 2. Allah'ın bir kimseye cömertliği, lütfü, himayesi	Arapça
Kerenay	Eskiden kullanılan bir çeşit nefesli saz.	Farsça
Keriman	(bkz.Kerim).	Arapça
Kerime	1. (bkz. Kerim). 2. Âyet. 3. Kız evlat.	Arapça
Kevar	Büyük Sahra'da önemli bir vaha.	Arapça
Kevser	1. Maddi ve manevi çokluk, kalabalık nesil. 2. Cennette bir havuzun ırmağın adı. 3. K	Arapça
Keyvan	Satürn yıldızı.	Farsça
Keyyise	(bkz. Keyyis).	Arapça
Kezban	1. Bir yeri yöneten kadın kahya. 2. Ev kadını, evine ve kocasına bağlı kadın.	Farsça

İsim	Anlamı	Kökeni
Kibar	1. Duygu, davranış ve hareket bakımından ince, zarif, nazik, çelebi. 2. Büyük cömert,	Arapça
Kibariye	(bkz. Kibar).	Arapça
Kifayet	1. Yetişme, el verme, kafi gelme. 2. Bir işi yapabilecek yetenekte olma.	Arapça
Kınnesrin	Kuzey Suriye'de bir şehir, eski Halepde denilmektedir.	Arapça
Kiraz	Gülgillerden, yapraklanmadan önce çiçek açan, düz kabuklu ağaç ve bu ağacın yuvarlak	Yunanca
Kiset	Kese, tütün kesesi.	Gagauzca
Kısmet	1. Bölme, pay etme, hisselere ayırma. 2. Talih, nasip, kader. 3. Şayi olan hisseyi ta	Arapça
Kişver	Ülke.	Farsça
Kitiaraz	Dünyayı süsleyen, dünyanın süsü olan.	Farsça
Kiyan	1. Yıldız. 2. Merkez.	Farsça
Kiyaset	Uyanıklık, anlayışlılık.	Arapça
Kıymet	1. Değer. 2. Bedel, baha, tutar. 3. Şeref, onur, itibar.	Arapça
Kızılözen	Kızılırmak, güney Azerbaycan'ı 2 defa katederek Gilan'da Hazer denizine dökülen ırmak	Türkçe
Kösem	1. Sürüler önünde rehber vaziyetinde giden. 2. Cildi temiz, pürüzsüz. 3. Kösem Sultan	Türkçe
Koza	İçinde tohum ya da krizalit bulunan koruncak.	Türkçe
Kübra	1. Büyük olan (Ekber'in müennesi). 2. Hadicetü'l-Kübra: Hz. Peygamberin ilk hanımı.	Arapça
Kudsiyye	(bkz. Kudsi).	Arapça
Kumru	Güvercinlerden, uzunca kuyruklu boynunun yanlarında benekler bulunan ve güvercinlerde	Farsça
Kumsal	Sahil anlamına gelmektedir.	Arapça
Kurre	Tazelik, parlaklık. Mısır valiliği yapmış bir zatın adıdır.	Arapça
Küşade	1. (bkz. Küşad). 2. Açık. 3. Ferah.	Farsça