C - Ç Harfleri İle Başlayan Erkek Bebek İsimleri ve Anlamları Haberi | HaberGO.Com - Habere Giden Yolunuz

İsim	Anlamı	Kökeni
Cabbar	(bkz. Cebbar).	Arapça
Cabgu	1. Efendi, 2. Bey. 3. İleri gelen, saygın kimse.	Arapça
Cabir	1. Cebreden, zorlayan. 2. Galip gelen. 3. Aziz ve kuvvetli olan. Allah'ın hükümlerini	Arapça
Cafer	Küçük akarsı. Çay. Cafer b. Muhammed: Lakabı es-Sadık olup 12 imamın 6.'ncısıdır. Muh	Arapça
Çağaçar	Çağ açacak kimse.	Türkçe
Çağakan	Çağı yakalayan, çağdaş.	Türkçe
Çağan	Bayram, şenlik.	Türkçe
Çağanak	Körfez, liman.	Türkçe
Çağar	1. Bayram. 2. Kalın ve kuvvetli deve kösteği. 3. Doğan kuşu.	Türkçe
Çağatay	1. Yavru at, tay. 2. Doğu Türklerine, lehçelerine dayanılarak verilan ad. Çağatay Han	Türkçe
Çağdaş	Aynı çağda yaşayan, çağa uygun	Türkçe
Çağkar	Canlı, dinamik, çalışkan.	Türkçe
Çağman	Çağın insanı.	Türkçe
Çağrıbey	(990-1060) Selçuklu hükümdarı Tuğrul Bey’in kardeşidir. Tuğrul Bey’le dev	Türkçe
Cahid	Cehdeden, elinden geldiği kadar çalışan. Bu kelime Kur'an-ı Kerim'de "cihad et". "All	Arapça
Cahit	Çalışan çaba gösteren / İnatçı, ayak direyen	Bilinmiyor
Cahiz	1. Gözü pek, yürekli, cesur kimse. 2. Patlak gözlü. Daha çok lakap olarak kullanılmış	Arapça
Caiz	1. Geçer. 2. Caiz, İslam'ın mumaleta taalluk eden 5 ahkamından biridir. 3. İşlenmesi,	Arapça
Çaka Bey	Oğuzların Çavuldur boyundan olan Türk beyi. XI. yy. ilk yarısında İzmir bölgesinin ha	Türkçe
Çakar	Parıldayan, ışık veren.	Türkçe
Çakman	1. Amacına erişen, ulaşan kimse. 2. Süt mavisi.	Türkçe
Çakmur	1. Yarı uykulu bakış. 2. Sert taş. 3. Pinti.	Türkçe
Çalap	1. Tanrı. 2. Ateş. -İsim olarak kullanılmaz.	Türkçe
Çalapkulu	Tanrı kuluAbdullah.	Türkçe
Çalapöver	Tanrı'nın övgüsüne mazhar olmuş kişi.	Türkçe
Çalgan	Yatağı taşlık olan ve gürültüyle akan su.	Türkçe
Calib	Çekici, celbedici, cazib.	Arapça
Çalkın	Alev.	Türkçe
Calp	Güçlü, kuvvetli, gayretli.	Arapça
Calut	Calut, Ad ve Semud kavimlerinin soyundandır. Hz. İsmail'den evvel bir müddet Beni İsr	Arapça
Cami	1. Derleyen, toplayan. 2. İçine alan. 3. Cuma namazı kılınan mescid. 4. En az sekiz b	Arapça
Can	1. Can, ruh. Hayat. 2. Güç, kuvvet, hayatiyet, dirilik. 3. Gönül, yakın dost, çok sev	Farsça
Canalp	Özünde yiğitlik, güçlülük olan kimse. Cana yakın yiğit.	Türkçe
Canaydın	Özü temiz, aydınlık ruhlu kimse.	Türkçe
Canbek	1. Özü pek. 2. Güçlü kişilikli kimse. Canbek Giray (1568-1636): Kırım hanı. Devlet Gi	Türkçe
Canberk	Güçlü, sağlam kimse.	Türkçe
Canbey	Canım gibi sevgili.	Türkçe
Canbulat	Canbulat en-Naşirî. Mısır Memlûk sultanı. Yaşbekin kölesiydi. Yaşbek, Canbulat'ı Sult	Türkçe
Candaner	İçten, samimi, dost kimse.	Türkçe
Candar	1. Silah taşıyan, can ve dar isimlerinden müteşekkil birleşik isim. 2. Osmanlı'da, ha	Türkçe
Candeğer	Uğrunda can verilecek kadar güzel, değerli, sevilen.	Türkçe
Candemir	Özü güçlü, demir gibi sağlam kişilikli.	Türkçe
Candoğan	Cana doğan.	Türkçe
Candost	Gercek arkadaş ve dostluk	Türkçe

İsim	Anlamı	Kökeni
Caner	Delikanlı, genç, dinamik. Can ve er kelimelerinden birleşik isim.	Türkçe
Canfer	1. Aydın bilgili. 2. Güçlü saygın.	Farsça
Cangiray	(bkz. Giray).	Türkçe
Cangün	Doğduğu gün çok sevinilen kimse.	Türkçe
Cangür	Canlı, neşeli kimse.	Türkçe
Cankan	Soyu temiz, asil kimse.	Türkçe
Cankat	Yaşamına can ekle, sevinçle dolu	Türkçe
Cankut	1. Kişinin mutluluğu talihi, şansı, uğuru. 2. Mutlu talihli kimse.	Türkçe
Canol	Canım ol, can gibi içten ol.	Türkçe
Cansal	(bkz. Can). -Can ve sal kelimelerinden birleşik isim.	Türkçe
Cansoy	Asil, soylu, cana yakın.	Türkçe
Cantekin	Tek can, eşsiz can.	Türkçe
Cantez	Tez canlı, aceleci.	Türkçe
Cantürk	İyi hasletlere sahip Türk.	Türkçe
Canver	Canlı, haşere.	Türkçe
Çapan	Tatar, ulak, postacı.	Türkçe
Carullah	Allah'a yakın. Allah dostu. Carullah Zemahşeri: Müfessir, alim.	Arapça
Çavaş	1. Güneş. Güneşli yer. 2. Güney.	Türkçe
Cavid	Baki, daimi, ebedi.	Farsça
Cavit	(bkz. Cavid).	Farsça
Çavuş	Askerde bir rütbe	Türkçe
Cazim	1. Kesin. 2. Kesin kararlı. Cazim Mehmed: Türk şair (1725).	Arapça
Cebbar	1. Cebreden, zorlayıcı. 2. Kuvvet, kudret sahibi Allah, Allahın isimlerinden. 3. Bece	Arapça
Cebe	1. Zırh. 2. Osmanlıda silah ihtiyacını karşılayan aracın adı. Cebeci ocağı, Yeniçeri	Arapça
Cebel	1. Dağ. 2. Tarıma elverişsiz arazi.	Arapça
Ceberut	İbranice "kudret" anlamına gelmektedir. Yeni Eflatuncu filozoflar ile işraki felsefes	İbranice
Cebir	1. Zorlamak. 2. Düzeltme, onarma. 3. Kırık veya çıkık bir kemiği yerleştirip sarmak.	Arapça
Cebrail	1. Peygamberlere vahiy getiren dört büyük melekten biri. 2. Cibril, İbranice Allahın	Arapça
Cedis	Arabistanın yerli kabilelerinden birinin adı.	Arapça
Cehdi	Uğraşan, çalışan. Çaba ve gayret gösteren.	Arapça
Cehid	Çalışma, çabalama, uğraşma. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Cehm	Cehm b. Safvan: İslam kelamcısı. Mürcie ve Mutezile kelamından kendisine ait inanç ka	Arapça
Celadet	1. Gözüpeklik. 2. Yiğitlik. 3. Kahramanlık.	Arapça
Celal	1. Büyüklük, ululuk azamet. 2. Hiddet, öfke. 3. Allah'ın "Kahhar, cebbar, mütekebbir"	Arapça
Celaleddin	1. Dini savunan. 2. Dinin ululadığı, övdüğü. Celaleddin Harizmşah: Son Harizm hükümda	Arapça
Celalettin	Büyüklük ululuk, hışım	Arapça
Celasun	1. Kahraman, cesur, atak, delikanlı, yiğit. 2. Genç sağlıklı, gürbüz.	Türkçe
Celayir	Moğol kavminin bir kolu olup birçok kabileyi bünyesinde toplamıştır. Celayirliler dev	Türkçe
Çelebi	1. Efendi, nazik ve kibar. 2. Şehir terbiyesi almış okuryazar kimse. 3. Osmanlı devle	Türkçe
Çelen	1. Yakışıklı delikanlı. 2. Tepelerin kar tutmayan kuytu yeri. 3. Açıkgöz, becerikli,	Türkçe
Çelik	1. Su verilip sertleştirilen demir. 2. Çok güçlü kuvvetli. 3. Kısa kesilmiş dal.	Türkçe
Çelikel	Çelik gibi güçlü el.	Türkçe
Çeliker	Çelik gibi güçlü kimse.	Türkçe
Çelikhan	Güçlü hakan, yönetici.	Türkçe
Çelikkan	Güçlü soydan gelen kimse.	Türkçe
Çeliköz	(bkz. Çelik).	Türkçe
Çeliksu	(bkz. Çelik).	Türkçe
Çelikyay	Güçlü, kuvvetli.	Türkçe
Celil	1. Büyük, ulu. (bkz. Celal). Allah için sıfat olarak kullanılır. 2. Osmanlı devletind	Arapça
Celvet	1. Yerini yurdunu terk etmek. 2. Tasavvufta, kulun, Allanın sıfatlarıyla halvetten çı	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Cem	1. Toplama, biraraya getirme, yığma. 2. Hükümdar, şah. 3. Süleyman Peygamberin lakabı	Arapça
Cemal	Yüz güzelliği, zahiri ve batıni güzellik. Allah'ın rahmetle tecellisi. Allah'ın lütuf	Arapça
Cemalettin	Güzellik taşıyan	Arapça
Cemali	Allah’ın, güzellik, ikram, ihsan, ince sanat gibi mânâları ihtivâ eden sıfatlar	Osmanlıca
Cemalleddin	1. Dinin cemali, parlak yüzü. Daha çok şeref unvanı olarak kullanılmıştır. el-Cevad e	Arapça
Cemalullah	Allah'ın lütfü, bağışı.	Arapça
Cemhan	Hükümdarlar hükümdarı, Büyük İskender’in lakabı	Türkçe
Cemil	1. Güzel erkek. 2. İyilikle anma. 3. Eskiden okullarda verilen başan kağıdı.	Arapça
Cemşasb	1. Hz. Süleyman. 2. Cemşid'in oğlu.	Farsça
Cemşid	Cemşasb'ın babası.	Farsça
Cenab	"Yan"manasına gelir. Şeref, onur ve büyüklük terimi olarak kullanılır. Hazret, Cenab-	Arapça
Cenap	Manevi büyüklük / Onur	Arapça
Cengaver	Savaşçı, silahşor. Savaşı seven, savaşkan, dövüşken.	Farsça
Cengel	Orman.	Farsça
Cenger	(bkz. Cengaver).	Farsça
Cengiz	Cengiz Han. Moğol İmparatorluğu'nun kurucusu, asıl adı Timuçin'dir. Moğolcada Çing sı	Türkçe
Cenk	Harp, savaş, kavga. İsim olarak kullanılması uygun değildir. Hz. Peygamberin değiştir	Farsça
Cenker	İyi savaşan, savaşçı.	Farsça-Türkçe
Cenkeri	Savaş askeri, savaş için yaratılmış olan. "savaşçı"	Türkçe
Cenktuğ	Cenk ve tuğ kelimelerinin birleşiminden oluşmuş bir isimdir.	Türkçe
Çerağ	1. Yağ kandili, lamba, mum. 2. Atın şaha kalkması. 3. Çırak edilme. 4. Bir memuriyete	Farsça
Cercis	Erguvan çiçeğinin latince de ki adı.	Latince
Çeri	Asker, savaşçı.	Türkçe
Cerir	İp, halat. Yular anlamında. Sahabeden bu ismi taşıyanlar vardır.	Arapça
Cerit	1. Verimsiz çorak yer. 2. Bekar.	Arapça
Çerme	1. Çay kıyılarında sulu ve yeşil yer. 2. Akarsuların topraktan çıkan sızıntısı. 3. Ka	Türkçe
Cesim	İri, büyük, kocaman, ulu, mühim.	Arapça
Cesimi	İri, büyük.	Arapça
Cesur	Cesaretli, yürekli, yiğit, gözüpek, atılgan.	Arapça
Çetin	1. Sert, işlenmesi, elde edilmesi, çözümü zor, sarp, müşkil. 2. İnatçı, azimli, şedid	Türkçe
Çetinalp	(bkz. Alp).	Türkçe
Çetinay	(bkz. Çetin).	Türkçe
Çetinel	(bkz. Çetin).	Türkçe
Çetiner	(bkz. Çetin).	Türkçe
Çetinöz	(bkz. Çetin).	Türkçe
Çetinsoy	(bkz. Çetin).	Türkçe
Çetinsu	(bkz. Çetin).	Türkçe
Cevad	1. Cömert, eli açık. 2. İhsan eden. Dil kurumuna uygun olarak "d/t" ye dönüştürülür.	Arapça
Cevan	Genç, taze, delikanlı. Cüvan şeklinde kullanılabilir, (bkz. Civan).	Farsça
Cevat	İyilik, güzellik, olgunluk, kusursuzluk	Bilinmiyor
Cevdet	1. İyilik, güzellik. 2. Olgunluk. 3. Büyüklük. 4. Tazelik. 5. Kusursuzluk. Cevdet Paş	Arapça
Çevik	Çabuk davranan, hızlı ve hareketli.	Türkçe
Çevikcan	(bkz. Çevik).	Türkçe
Çevrim	1. Sınır. 2. Girdap. 3. Sürekli ve düzenli değişme.	Türkçe
Cevza	Güneşin Mayıs ayında girdiği ikizler burcu. Ebced.	Arapça
Ceyhun	1. Orta Asya'da Amu-Derya'ya Arap ve Farslıların vermiş olduğu ad. 2. Tevrat'a göre c	Türkçe
Ceykan	Anlamı yada doğruluğu konusunda bilgi sahibi olan ziyaretçilerimiz bize ulaşabilirler	Bilinmiyor
Ceza	Karşılık, mukabil, ivaz.	Türkçe
Cezmi	1. Cezm ile ilgili. 2. Kat-i karar ve niyete ait. 3. Kesmek.	Arapça
Cezri	Kökle ilgili, kökten.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Cezzar	Deve kasabı. -Daha çok lakab olarak kullanılır. Cezzar Ahmet Pasa (?-Akka 1804). Osma	Arapça
Çıdam	Sabır, tahammül.	Türkçe
Çığ	Karın rüzgarla yere düşmesi	Türkçe
Cihad	1. Din uğrunda düşmanla savaşma. 2. İslam uğrunda çalışma. Cihad müslümanlara farz kı	Arapça
Cihandar Şah	Delhi, Türk-Hind İmparatorları'nın 13.'sû olup Şah Alem Bahadır'ın büyük oğludur.	Farsça
Cihaner	Dünyaya bedel kişi, yiğit.	Farsça
Cihangir	Dünyaya egemen olan, dünyayı zabteden kimse. Fatih. Osmanlı şehzadelerinin ortak adıd	Farsça
Cihanmert	(bkz. Cihaner).	Farsça
Cihanşah	Cihan'ın şah'ı. Kara-Koyunlu padişahlarından Timur'un ölümünden sonra kaybedilen yerl	Farsça
Cihat	Din uğruna savaşmak	Arapça
Cilasun	Babayiğit, boylu, boslu, delikanlı, gürbüz.	Türkçe
Çiltay	Üzerinde benekler bulunan tay.	Türkçe
Çınar	Çınar ağacı.	Farsça
Çiner	(bkz. Çinel).	Türkçe
Çintar	Sabah vakti.	Türkçe
Çintay	Soylu at.	Türkçe
Cinuçen	Üstün, galip, zafer kazanmış.	Türkçe
Çinuçin	Üstün, galip, zafer kazanmış.	Türkçe
Çitra	Afganistan'da bir kabile. Büyük ekseriyetle ari ırktan olup narin yapılı, güzel gözlü	Farsça
Civan	Genç, delikanlı, yakışıklı. (bkz. Cevan, cuvan).	Farsça
Civanbaht	Mutlu, şanslı (kimse).	Farsça
Civanmert	Cömert, eli açık genç, delikanlı.	Farsça
Çoğa	Çocuk, yavru.	Türkçe
Çoğahan	(bkz. Çoğa).	Türkçe
Çoğan	Kökü ve dalları sabun gibi köpüren bitki, çöven.	Türkçe
Çoğaş	Güneş.	Türkçe
Çokay	1. Köy zengini, çiftlik sahibi. 2. Eşkıya.	Türkçe
Çokman	Topuz, gürz.	Türkçe
Cömert	1. Elinde olanı harcayan, eli açık. 2. Başkalarına yardımdan kaçınmayan.	Türkçe
Coşan	Coşku duyan, heyecanlı (kimse).	Türkçe
Coşar	(bkz. Coşan).	Türkçe
Coşkun	1. Coşmuş, galeyana gelmiş. 2. Duyarlı, aşın hareketli.	Türkçe
Coşkuner	Coşan kimse.	Türkçe
Coşkunsu	Sel, gürültüyle akan su.	Türkçe
Cübeyr	Küçük kahraman, küçük yiğit. Sahabe isimlerindendir.	Arapça
Cudi	l. Cömert, eli açık. 2. İyilik severlikle ilgili.Dicle nehri kıyısında bir dağ. Nuh'u	Arapça
Cüheyne	Ünlü bir Arap kabilesidir. Kızıldeniz-Vadi'l-Kura arasında yaşamaktadırlar.	Arapça
Cuma	1. Haftanın beşinci günü. 2. Müslümanların ibadet ve Bayram günü. 3. Cuma günü kılına	Arapça
Cumali	Cuma günü doğan.	Türkçe
Cumhur	1. Halk, ahali. 2. Kalabalık, başıboş kalabalık. 3. Takım, heyet. Tekke musikisinde k	Arapça
Cüneyd	1. Küçük asker, askercik. Cüneyd-i Bağdadi: Ünlü mutasavvıf.	Arapça
Cüneyt	Büyük bir mutasavvuf	Arapça
Cüreyc	Kuvvet	Boşnak
Dadaş	1. Erkek kardeş. 2. Delikanlı, babayiğit.	Türkçe
Dafi	l. Defeden, gideren. 2. Savan, savuşturan, iten.	Arapça
Dağaşan	Dağaşan.	Türkçe
Dağdelen	(bkz. Dağaşan).	Türkçe
Dağhan	Eski Türklerde dağ tanrısı. İsim olarak kullanılmaz.	Türkçe
Dağıstan	Halkının kökü türk olan bir kuzey kafkasya ülkesi.	Türkçe
Dağtekin	(bkz. Dağaşan).	Türkçe